تبلیغات
وبلاگ احادیث - هیجدهم ذیحجّه سالروز فرخنده و شكوهمند انتصاب مولای متّقیان امیر مؤمنان حضرت علی علیه السلام به امامت اهل ایمان از سوی خداوند سبحان به دست مبارك رسول مكرّم اسلام صلی الله علیه و آله
وبلاگ احادیث
صلی الله علیک یا حضرت شاه ولایت یا امام المتقین یا علی بن ابیطالب علیه السلام

هیجدهم ذیحجّه سالروز فرخنده و شكوهمند انتصاب مولای متّقیان امیر مؤمنان حضرت علی علیه السلام  به امامت اهل ایمان از سوی خداوند سبحان به دست مبارك رسول مكرّم اسلام صلی الله علیه و آله  بر حضرت مهدی صاحب الزّمان(عجّل الله تعالی فرجه الشّریف) و همه‌ی حق دوستان و حق باوران در سراسر جهان خجسته و مبارك باد.

  رسول خدا (ص) فرمود : این علی بن ابیطالب (ع) است ؛ گوشتش از گوشت من و خونش از خون من است. [منزلت] او به من همانند منزلت هارون به موسی است، جز آن كه پس از من پیامبری نیست. و فرمود: ای ام سلمه، گواه باش و گوش فرادار! این علی است ، این امیرالمؤمنین و سرور مسلمانان است ، او جایگاه دانش من و در [علم] من است كه از آن بر من وارد می‌شوند . او برادرم در دنیا و صاحب سرّ من در آخرت است كه در درجات والای بهشت با من خواهد بود. كشف الیقین فی فضائل امیرالمؤمنین (ع) صفحه 280

بسم الله الرحمن الرحیم

صفیر هدایت 

سلسله مباحث  معارفی سید محمد ضیاء آبادی

برکات غدیر و وظایف ما در قبال حضرت علیّ امیر (علیه السلام)

بسم الله الرّحمن الرّحیم

آرزوی علوّ درجات برای شهدای منا

امسال این حادثه‌ی غم‌انگیز مِنا، قلوب همه‌ی مسلمان‌ها را متأثّر ساخته است. آنها سعادتمندانی بودند كه مهمان خدا شدند و در كنار سفره‌ی خدا در قربانگاه مِنا به شرف لقاء خدا مشرّف شدند. آنها خیلی سعادتمند بودند و حتماً میزبان كریم از این مهمان‌های خودش پذیرایی كریمانه خواهد كرد و شكّی در آن نیست.

ما هم از همین راه دور از صمیم قلب از خدا می ‌خواهیم كه « پروردگارا! به حرمت مقرّبان درگاهت این مهمان‌های خودت را در مِنا بر رفعت درجاتشان بیفزا و به بازماندگان آنها را صبرجمیل و اجر جزیل عنایت بفرما و همه‌ی ما را مشمول لطف خودت و امام زمان (علیه السلام) قرار بده و حسن عاقبت نصیبمان بگردان.

روز پانزدهم ذیحجّه روز ولادت دهمین امام ما شیعه‌ی امامیّه حضرت امام علی النّقی الهادی (علیه السلام) است و سه روز بعد هم روز هجدهم ذیحجّه عید بسیار مبارك ما روز عید غدیر است كه روز نصب امام امیرالمؤمنین (علیه السلام) به ولایت و امامت است.

روشن‌ترین آیه درباره‌ی امامت

از جمله‌ی روشن‌ترین آیات قرآن درباره‌ی امامت و ولایت این آیه‌ی سوّم از سوره‌ی مباركه‌ی مائده است.

(الْیَوْمَ یَئِسَ الَّذینَ كَفَرُوا مِنْ دینِكُمْ فَلا تَخْشَوْهُمْ وَ اخْشَوْنِ اَلْیَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دینَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْكُمْ نِعْمَتی‏ وَ رَضیتُ لَكُمُ الإسْلامَ دیناً)؛

الیومیعنی امروز، این كلمه دوبار در این آیه تكرار شده است. معلوم می ‌شود آن روز خیلی پربركت بوده كه خدا روی آن تكیّه كرده است. حال آن بركات چه بوده است از جمله‌ی آن بركات اینكه كفّار از اینكه به دین اسلام صدمه بزنند، مأیوس شدند و فهمیدند كه نخواهند توانست.

در زمان پیغمبراكرم (صلی الله علیه و آله و سلم)…كفّار سعی داشتند كه پیغمبر را شكست داده و اسلام را از بین ببرند، و نتوانستند ولی دلخوش بودند كه بزودی پیغمبر چون بشر است از دنیا می ‌رود. وقتی از دنیا رفت بساط اسلام برچیده می‌شود آنها به حكومت می ‌رسند.

آیه نازل شد كه امروز كاری انجام یافته كه سبب یأس و ناامیدی كفّار گشته و آنها مطمئن شده‌اند كه دیگر نخواهند توانست به دین شما مسلمانان صدمه‌ای بزنند بنابراین (لا تَخْشَوهُم)شما دیگر از آنها نترسیدبلكه (وَاخْشَوْنِ)از من بترسیدكه اگر شما به وظیفه عمل نكنید من خودم شما را از بركات دین محرومتان می‌سازم. آنگاه آیه را ادامه داده و فرموده است:

(الْیَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دینَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْكُمْ نِعْمَتی‏ وَ رَضیتُ لَكُمُ الإسْلامَ دیناً)؛

امروز با نصب امام علی بن ابیطالب (علیه السلام) به ولایت و امامت دین شما را كامل كردم و نعمتم را بر شما تمام نمودم و راضی شدم كه اسلام با این پایه‌ گذاری محكم دین شما باشد.

بركات انتصاب حضرت علیّ امیر (علیه السلام)

بنابراین روز هجدهم ذیحجّه با تعیین و تقریر ولیّ و امام پس از پیامبر اكرم (صلی الله علیه و آله و سلم)……روزی پربركت شد. بركاتی اینچنین:

1ـ كفّار از غلبه‌ی بر اسلام مأیوس و نا امید شدند.

2ـ با معرّفی كردن مبیّن و مجری دین، دین كامل شد.

3ـ اتمام نعمت خدا بر امّت مسلمان كه در پناه هدایت ولیّ معصوم به حیات ابدی و سعادت سرمدی نائل شوند.

4ـ دین اسلام با مجهّز بودنش به اصول اعتقادی متقن از توحید و نبوّت و امامت و مزیّن بودنش به مبانی اخلاق فاضله و احكام مبرهن و مستدلّ صالحه مورد رضا و پسند خداوند حكیم قرار گرفته است.

 این همه از بركات روز نصب امام امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) به ولایت و امامت بوده است و لذا می‌بینیم خداوند حكیم در آیه‌ی شریفه كلمه‌ی «الیوم» را كه به معنای امروز است دوبار تكرار كرده است.

)الْیَوْمَ یَئِسَ الَّذینَ كَفَرُوا مِنْ دینِكُمْ ... الْیَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دینَكُمْ...(؛

امروز یعنی از عظمت و پربركت بودن امروز غافل نشوید و آن را پیوسته مورد توجّه و عنایت قرار بدهید.

چرا نام مبارك امام علی (علیه السلام)در قرآن نیامده است؟

حالا البتّه جا دارد كه این سؤال در ذهن انسان مطرح شود كه پس چرا با این همه عزّت و عظمت كه قرآن‌كریم برای روز هجده ذیحجّه «روز عید غدیر» قائل است و آن روزِ نصب امام امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) به امامت و ولایت است پس چرا نه صریحاً اسمی از علی(علیه السلام) برده و نه سخنی از جریان روز غدیر به میان آورده است؟ در جواب این سؤال در جلسات گذشته بحث مشروحی داشته‌ایم و اجمالش این است كه اگر صریحاً اسم علی(علیه السلام) راجع به ولایت و امامتش پس از پیغمبراكرم (صلی الله علیه و آله و سلم)…در قرآن به میان می‌آمد آفتی بزرگ دامنگیر قرآن می‌ شد و قرآن به وسیله‌ی دشمن تحریف می ‌شد. یعنی منافقین كه روی كار می ‌آمدند آیه‌ای را كه اسم علی(علیه السلام) در آن بود بر می ‌داشتند و این تنها سند نبوّت پیغمبر را دست خورده و لكّه ‌دار می ‌كردند و اصل نبوّت و رسالت پیغمبر زیر سؤال می ‌رفت و لذا برای مصونیّت قرآن از تحریف و ابقاء سند نبوّت رسول‌اكرم (صلی الله علیه و آله و سلم)…صریحاً اسمی از علی(علیه السلام) در قرآن نیامده است ولی آیات متعدّدی از قرآن با روشنی تمام، امامت و ولایت علی(علیه السلام) را اثبات می‌ كند كه هر انسان منصف غیرمعاند را قانع و خاضع می‌ سازد. آیا انصافاً دلالتی روشن‌ تر از دلالت این آیه در این باب می ‌خواهیم كه می‌فرماید:

)اَلْیَوْمَ یَئِسَ الَّذینَ كَفَرُوا مِنْ دینِكُمْ ... اَلْیَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دینَكُمْ...(؛

امروز كافران از غلبه‌ی بر اسلام مأیوس شدند. امروز اسلام برای هدایت جامعه‌ی بشری به طریق سعادت ابدی به نهایت درجه‌ی كمال و تمامیّت نعمت الهی رسید.آیا هر انسان عاقلی از دیدن این آیه در قرآن به این فكر نمی ‌افتد كه آن روز با این همه رفعت و جلالت را بشناسد و بفهمد آخر آن روز چه روزی بوده و در آن چه اتّفاقی افتاده كه منشأ این همه آثار پربركت گشته و پایه و اساس نبوّت و رسالت پیغمبراكرم(صلی الله علیه و آله و سلم)…را محكم و استوار گردانیده است.

از این‌رو دشمنان دین در توجیه این آیه به جنب و جوش افتاده و برای كلمه‌ی «الیوم» از پیش خود محمل‌ها ساخته‌اند بعضی گفته‌اند مقصود «روز عرفه» است و بعضی «روز فتح مكّه» را گفته‌ و دیگران مصادیق دیگری نشان داده‌اند و هیچ كدام با قرائن موجود در آیه سازگار نمی‌باشد.

انتصاب حضرت علیّ امیر به امر خداوند متعال

امّا مفسّران و محدّثان شیعه همگی متّفقند كه مقصود از «اَلْیَوم» روز هجدهم ذیحجّه «روز غدیرخم» است كه در آن روز پیغمبراكرم (صلی الله علیه و آله و سلم)…به امر و دستور خدا، امام امیرالمؤمنین علی(علیه السلام) را به عنوان ولیّ‌امر و امام امّت و خلیفه و جانشین بعد از خود تعیین و معرّفی فرموده است و جالب اینكه قبلاً این آیه‌ی تهدیدآمیز به رسول‌اكرم (صلی الله علیه و آله و سلم)…نازل شده بود:

(یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَه‏)؛[1]

ای رسول! و ای رساننده‌ی پیام من به بندگان من! آنچه را كه راجع به امامت و خلافت علی بن ابیطالب پس از خودت به تو از جانب ربّ و پروردگارت نازل شده است به مردم برسان و ابلاغ كن و اگر این كار را نكنی هیچ رسالتی از جانب خدایت انجام نداده‌ای و اصلاً در زمره‌ی رسولان خدا به حساب نخواهی آمد.

 یعنی خداوند حكیم به رسول گرامی‌اش اعلام كرده كه كار انتخاب ولیّ امر و معرّفی خلیفه و جانشین بعد از تو مربوط به تو نیست بلكه این كار خودِ من است و من علی (علیه السلام) را به ولایت و خلافت بعد از تو انتخاب كرده‌ام تو در این میان تنها جنبه‌ی رسالت و وظیفه‌ی ابلاغ پیام من به مردم داری كه:

)یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْكَ مِنْ رَبِّكَ...(؛

آنچه را كه من درباره‌ی ولایت علی به تو گفته‌ام به مردم برسان .

)وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَه‏(؛

و اگر نرسانی اصلاً به وظیفه ی رسالت خود در پیشگاه خدا عمل نكرده‌ای و رسول خدا محسوب نمی‌ شوی.

 از این بیان معلوم می‌ شود كه قبلاً این دستور به پیغمبراكرم (صلی الله علیه و آله و سلم)…داده شده است ولی آن حضرت در ابلاغ آن تأخیر داشته از آن جهت كه مبادا از ناحیه‌ی منافقین متّهم شود به این‌كه خودش حكومت كرده حالا كه می‌خواهد برود دامادش را بر گردن ما سوار می ‌كند تا این كه این آیه نازل شد و رسول‌اكرم(صلی الله علیه و آله و سلم)…از جانب خداوند حكیم مورد تهدید قرار گرفت كه:

)وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَه‏(؛

اگر این كار را نكنی و ابلاغ ولایت علی(علیه السلام)ننمایی رسالتت دوام و بقایی نخواهد داشت.

تو كارِ خود را بكن و علی(علیه السلام) را از جانب من برای خلافت و جانشینی خودت معرّفی بنما.

)وَ اللهُ یَعْصِمُكَ مِنَ النَّاس‏(؛[2]

مطمئن باش كه خدا تو را از شرّ تهمت مردم مصون و محفوظت نگه می‌دارد.

اشاره‌ای به ماجرای غدیرخم

از این ‌رو رسول‌اكرم…(صلی الله علیه و آله و سلم) روز هجدهم ذیحجّه هنگام مراجعت از حجّة‌الوداع در میان بیابان و كنار غدیرخم دستور توقّف به حجّاج داد. منادی به امر آن حضرت ندا درداد: آنان كه جلو رفته‌اند برگردند و آنان كه عقب مانده‌اند ملحق شوند تا چندین هزار جمعیّت كه از اطراف و اكناف كشور اسلامی آن روز برای حجّ آمده بودند در یك جا جمع بشوند و پیام خدا را از زبان پیامبر خدا بشنوند و به اوطان خود كه برگشتند آن پیام را به دیگر مسلمانان برسانند. چون آن روز تنها رسانه‌ی عمومی خودِ افراد مردم بودند كه میان بیابان زیر آفتاب سوزان روی ریگ‌ های داغ اجتماع كردند در حالتی كه هر یك عبای خود را زیر پای خود می ‌انداخت تا روی آن بنشیند و از داغی زمین نسوزد و با روی هم گذاشتن چند پالان شتر شبیه منبری درست كردند و پیغمبراكرم (صلی الله علیه و آله و سلم)…روی آن ایستاد و به سخنرانی پرداخت و پس از حمد و ثنای خدا، ضمن خطابه‌ی مفصّلی فرمود: این مطلبی كه می ‌خواهم امروز برای شما بگویم مطلبی است كه قبلاً از جانب خدا مأمور به ابلاغ آن بودم ولی به خاطر بودنِ منافقین زیاد در میان شما آن را به تأخیر انداختم اكنون با نزول آیه‌ی تهدید‌آمیز كه :

)یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَه‏(؛

مؤكّداً مأمور به تبلیغ آن شده‌ام در این حال، دست علی (علیه السلام) را كه یك پلّه پایین ‌تر از خودش او را سر پا نگه داشته بود گرفت و بلند كرد و گفت:

«مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ فَعَلیٌّ مَوْلاه‏»؛[3]

هر كس كه من را از جانب خدا به مُولَوِیّت خود پذیرفته است بداند كه پس از من این علی مولای او است و اطاعتش واجب است.

 پس از اینكه امام امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) به این كیفیّت از جانب خدا به دست رسول خدا به ولایت و امامت امّت تعیین و معرّفی شد این آیه نازل شد.

(اَلْیَوْمَ یَئِسَ الَّذینَ كَفَرُوا مِنْ دینِكُمْ فَلا تَخْشَوْهُمْ وَ اخْشَوْن‏)؛

امروز كه علی (علیه السلام) به ولایت و امامت امّت و خلافت رسول خدا معرّفی شد دیگر كافران و دشمنان دین از این كه بتوانند در دین شما مسلمانان رخنه كنند و خللی ایجاد نمایند مأیوس و ناامید گشتند و فهمیدند وقتی علی (علیه السلام) كه در تمام صفات و كمالات در واقع خودِ پیغمبر است جای پیغمبر نشست بدیهی است كه تمام نقشه‌های شیطانی آنها نقش بر آب خواهد شد و لذا خداوند متعال فرمود:

(فَلا تَخْشَوْهُمْ وَ اخْشَوْن‏)

بنابراین شما ای امّت اسلامی! دیگر از كفّار راجع به دینتان نترسید بلكه از من بترسید كه اگر شما در انجام وظیفه و تبعیّت از مقام ولایت علی (علیه السلام) كوتاهی كنید من به كیفر این ترك وظیفه شما را از بركات دین و ولایت محرومتان می‌سازم.

بعد در ادامه‌ی آیه فرمود:

(اَلْیَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دینَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْكُمْ نِعْمَتی‏ وَ رَضیتُ لَكُمُ الإسْلامَ دیناً)؛

امروز كه علی را به ولایت و امامت امّت منصوب نمودم و جای پیغمبر نشاندم دین شما را كامل كردم و نعمتم را بر شما تمام نمودم و اسلام را به عنوان یك دین به معنای واقعی‌اش برای شما پسندیدم.

مفهوم قرآنی نعمت و نقمت

حالا راجع به جمله‌ی (أَتْمَمْتُ عَلَیْكُمْ نِعْمَتی)توضیحی عرض می‌كنم در این جمله از آیه‌ی شریفه از «دین» تعبیر به «نعمت» شده است هر چه كه آدمی را در مسیر زندگی به مقصود مطلوبش برساند و مشكلات را از سر راهش بردارد «نعمت»است و هر چه كه ایجاد مشكلات در سر راهش بنماید «بلا و نقمت»است. حال از یك طرف می ‌بینیم كه قرآن‌كریم همه‌ی موجودات را برای انسان «نعمت» می ‌داند و می ‌فرماید:

(وَ أَسْبَغَ عَلَیْكُمْ نِعَمَهُ ظاهِرَةً وَ باطِنَةً)؛[4]

خدا نعمت‌های خود را در ظاهر و باطن بر شما آدمیان فراوان گسترده است.

(وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللهِ لا تُحْصُوها)؛[5]

شما اگر بخواهید نعمت‌های خدا را به شماره درآورید نمی‌ توانید احاطه به همه‌ی آنها پیدا كنید.

ولی از طرف دیگر بسیاری از این‌ها را بلا و نقمت می‌ شمارد و می ‌فرماید:

(اِنَّ مِنْ اَزواجِكُم وَ اَولادِكُم عَدُوٌّ لَكُمْ فَاحْذَرُوهُمْ)[6]

حقیقت اینكه برخی از همسران و فرزندان شما دشمن شما هستند از آنها برحذر باشید.

(وَ اعْلَمُوا أَنَّما أَمْوالُكُمْ وَ أَوْلادُكُمْ فِتْنَةٌ)؛[7]

بدانید كه اموال و اولاد شما وسیله‌ی آزمایش شما هستند و مراقب باشید كه از طریق آنها جهنّمی نشوید.

پس راه جمع بین این دو مطلب از دیدگاه قرآن ‌كریم این است كه بدانیم خداوند حكیم هدف و مقصودی برای خلقت انسان مقرّر فرموده است و لذا هر چه كه آدمی را در رسیدن به آن هدف كمك كند «نعمت» است و هر چه كه او را از نیل به آن هدف بازدارد «نقمت» است و آن هدف از خلقت انسان از دیدگاه قرآن‌‌كریم «عبادة الله» و «لقاء‌الله» است یعنی خدا را عبادت و بندگی كردن و برای لقاء و دیدار خدا در عالم آخرت آماده شدن، چنانكه فرموده است:

(وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الإنْسَ إِلاَّ لِیَعْبُدُون‏)؛[8]

من جنّ و انس را نیافریده‌ام مگر برای اینكه مرا عبادت كنند.

و در آیه‌ی دیگر هم فرموده است:

(یا أَیُّهَا الْإنْسانُ إِنَّكَ كادِحٌ إِلی رَبِّكَ كَدْحاً فَمُلاقیه‏)؛[9]

ای انسان! تو بار سفر بسته و با تحمّل رنج و تعب به سوی خدایت داری پیش می‌ روی و سرانجام به لقاء و دیدار او می ‌رسی.

حال آنچه كه عالم انسان را در رسیدن به هدف از خلقتش كه «عبادة‌الله» و «لقاء‌الله» است كمك می‌كند «دین» است كه با دستورات آسمانی‌اش هم راه عبادت خدا را به انسان نشان می‌دهد و هم او را از طریق عبادت به شرف لقاء و دیدار خدا نائل می‌سازد. پس در واقع نعمت بزرگ خدا بر بشر «نعمت دین» است و اگر دین از دست بشر گرفته شود از رسیدن به شرف هدف اصلی از خلقتش كه «لقاء‌الله» است محروم می ‌شود و خلقتش لغو و بی ‌ثمر می‌ گردد. و از طرفی هم می‌ دانیم كه دین در هر زمان دشمنان و مخالفان فراوان داشته و دارد كه علی‌الدّوام می ‌كوشند از راه‌های گوناگون نیروی آن را هم بشكنند و آن را در نظر مردم بی‌اساس جلوه دهند از این‌رو «دین» احتیاج به یك «ولیّ معصوم» منصوب از جانب خدا دارد كه در پناه قدرت آن ولیّ الهی هم محفوظ بماند و هم مورد اجرا قرار گیرد. در زمان پیغمبراكرم(صلی الله علیه و آله و سلم)…خودِ آن حضرت آن ولیّ معصوم بود و پس از آن حضرت، امام امیرالمؤمنین علی(علیه السلام)منصوب به ولایت شد و «نعمت دین» در پناه «ولایت او» به كمال و تمام رسید و خدا فرمود:

(الْیَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دینَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْكُمْ نِعْمَتی‏)؛

امروز روز غدیر با نصب علی(علیه السلام)به ولایت، هم دین شما را كامل كردم و هم نعمت دین را بر شما تمام نمودم.

ولایت ولیّ معصوم(علیه السلام)لازمه‌ی دین

و لذا ما شیعه‌ی امامیّه معتقدیم كه دین مقدّس اسلام باید در پناه ولایت ولیّ معصوم قرار گیرد و آن ولیّ معصوم را هم خداوند حكیم، خودش در این آیه‌ی شریفه معیّن و معرّفی كرده است:

(إِنَّما وَلِیُّكُمُ اللهَ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذینَ آمَنُوا الَّذینَ یُقیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُون‏)؛[10]

با كلمه‌ی «انّما»كه دلالت بر انحصار دارد فرموده است منحصراً ولیّ شما در رتبه‌ی اوّل «خدا»است كه تشریع شریعت می‌ كند و در رتبه‌ی دوّم «رسول خدا»است كه دین و شریعت خدا را به شما ابلاغ می‌كند و در درجه‌ی سوّم ولیّ شما همان كسی است كه بر اساس ایمان به خدا و رسولش اقامه‌ی نماز كرده و در حال ركوع نماز ایتاء زكات می ‌نماید. در اینجا اسم او را نبرده بلكه با نشان دادن صفت خاصّی او را معرّفی كرده است و مفسّران شیعه و سنّی در تفسیر این آیه متّفقند كه او جز امام امیرالمؤمنین علی(علیه السلام) كسی نبوده است كه در مسجد در حال نماز، سائلی آمده و درخواست كمك كرده و كسی به او چیزی نداده است امام علی(علیه السلام) كه در حال ركوع بوده با اشاره‌ی انگشت به آن سائل فهمانده كه انگشتر را از انگشتش بگیرد و ببرد.

حالا در قرآن آمده كه ولیّ شما بعد از خدا و رسول همان كسی است كه درحال ركوع نماز ایتاء زكات كرده است.

حاصل كلام این شد كه انسان اگر در دامن دین قرار گرفت و با راهنمایی دین همه چیز را در راه رسیدن به هدف از خلقتش كه «لقاء‌الله» است مورد استفاده قرار داد همه چیز برای او «نعمت» خواهد شد و اگر از مسیر دین انحراف پیدا كرد و به راه طغیان بر خدا افتاد و همه چیز را در این راه مورد استفاده قرار داد قهراً همه چیز برای او «بلا و نقمت» می‌شود.

پس دین برای انسان نعمت و نعمت‌آفرین است آنگاه دین هم وقتی نعمت می ‌شود كه در دامن ولایت ولیّ معصوم قرار گیرد و به وسیله‌ی او بیان و اجرا شود وگر نه به دست دیگران كه بیفتد همین دین بلا و نقمتی بزرگ برای بشر می ‌شود.

)وَ لا یَزیدُ الظَّالِمینَ إِلاَّ خَساراً(؛[11]

جز زیان و فساد و تباهی چیزی به بار نمی‌آورد.

پس نعمت اصلی و اساسی خدا برای عالم انسان، نعمت ولایت ولیّ معصوم است كه در سایه‌ی ولایت او دین «نعمت» می ‌شود و همه ‌ی وسائل زندگی نیز در دامن دین نعمت می‌شوند. امّا اگر بشر نادان، ولیّ معصوم را كنار زد و دیگران را جای او نشاند دین را از دست داده و با از دست دادن دین از رسیدن به هدف از خلقتش كه «لقاء‌الله» است محروم گشته و همه چیز عالم برای او «بلا و نقمت» شده است. و لذا خداوند حكیم می ‌فرماید:

)أَ لَمْ تَرَ إِلَی الَّذِینَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللهِ كُفْراً وَ أَحَلُّوا قَوْمَهُمْ دارَ الْبَوارِ*جَهَنَّمَ یَصْلَوْنَها وَ بِئْسَ الْقَرار(؛[12]

آیا ندیدی آن كسانی كه نعمت خدا را تبدیل به كفران نموده‌اند و مردم را به هلاكت‌گاه جهنّم كه جایگاه بدی است جا داده‌اند چه خیانت بزرگی به مردم كرده‌اند.

كفران نعمت به جای شكر نعمت

هنوز جنازه‌ی پیامبر روی زمین بود كه تشكیل سقیفه‌ی بنی‌ساعده دادند و علی(علیه السلام)  ولیّ منصوب از جانب خدا و رسولش را كنار زدند و دیگری را جای او نشاندند.

)بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللهِ كُفْراً(؛

به جای اینكه شكر نعمت خدا كرده و سر در مقابل ولایت علی(علیه السلام) فرود آورند كفران نعمت كرده و سر در مقابل حكومت دیگری فرود آوردند و امّت واحده‌ی اسلامی را به هفتاد و دو فرقه و مذهب مبدّل نمودند.

)أَحَلُّوا قَوْمَهُمْ دارَ الْبَوارِ *جَهَنَّمَ (؛

مردم را به سمت جهنّم كه محلّ عذاب جاودانه است سوق دادند و در عین حال خود را خدمتگزار امّت اسلام می ‌پندارند!

نَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الْجَهالَةِ وَ حَیْرَةِ الضَّلالَة.

پس ما خدا رااز صمیم قلب و عمق جان شاكریم كه مغناطیس روح و جان ما را با جاذبه‌ی ولایت علی علیه الصَّلوة و السّلام متناسب ساخته است و هم اكنون خودمان را می ‌بینیم كه مجذوب علی ولیّ خدا هستیم محبّتش را در سُوِیدای قلب خود می‌یابیم از شنیدن نام و سخنانش لذّت می ‌بریم به سوی قبر شریفش شتابان می‌رویم در مجالسی كه برای ذكر فضائل و مناقبش تشكیل می‌ شود با شور و عشق تمام شركت می ‌كنیم.

ولی آن نكته‌ای كه هیچگاه نباید از آن غافل باشیم این است كه لازمه‌ی محبّت به معنای واقعی‌اش این است كه محبّ پیوسته می ‌كوشد كه خود را در تمام حالات و شئون زندگی‌اش به رنگ محبوب خود درآورد و هرگز راضی نمی ‌شود سخنی یا كاری كه سبب آرزدگی دل محبوبش شود از او صادر گردد. حال آیا ما نسبت به محبوب قلبمان علی(علیه السلام) چه وضعی داریم خود را تا چه حدّ در زندگی به رنگ او درآورده‌ایم آیا هیچگاه از ما گفتاری یا كرداری كه ناپسند و گناه و دل‌آزار محبوبمان علی(علیه السلام) باشد صادر نمی ‌شود؟ آری این مطلب باید در همه جا و در همه حال مورد توجّه و تذكّر ما مدّعیان حبّ‌ علی(علیه السلام) باشد و جدّاً از ارتكاب گناه و مخالفت با دستورات دین بپرهیزیم. واجبات و محرمّات دین را طبق دستور رعایت كنیم تا مشمول لطف و عنایت مولا و محبوبمان امام امیرالمؤمنین علی(علیه السلام) در دنیا و آخرت باشیم ان‌شاء‌الله.

اللّهمّ صلّ علی محمّد و آل محمّد و عجّل فرجهم و ارزقنا معرفتهم و محبّتهم و شفاعتهم و وفّقنا لما تحبّ و ترضی واجعل خاتمة امرنا خیراً.

 

 


 


1ـ سوره‌ی مائده، آیه‌ی 67 .
2ـ سوره‌ی مائده،‌آیه‌ی 67 .
3ـ الاحتجاج، جلد1، صفحه‌ی 136.
4ـ سوره ی لقمان،‌ آیه ی 20.
5 ـ سوره‌ی ابراهیم، آیه‌ی 34 .
6 ـ سوره‌ی تغابن، آیه‌ی14.
7 ـ سوره‌ی انفال،‌آیه‌ی 28.
8ـ سوره‌ی ذاریات،‌آیه‌ی 56.
9 ـ سوره‌ی انشقاق،‌آیه‌ی 6 .
10ـ سوره‌ی مانده، آیه‌ی 55 .
11ـ سوره‌ی اسراء آیه‌ی 82 .
12 ـ سوره‌ی ابراهیم،‌آیه‌ی 28 و 29.





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.


درباره وبلاگ

وبلاگ اینترنتی احادیث در آبان ماه سال 1387 کار خود را رسما آغاز کرد ، وبلاگ اینترنتی احادیث وابسته به هیچ گروه یا سازمان و یا شخصیتی نیست و به طور مستقل فعالیت میکند.

هدف از ایجاد این پایگاه جهانی حدیثی ترویج احادیث معصومین (ع) در بین مسلمانان جهان است. سخنان معصومین (ع) زیبا و جذاب است و اگر گفتار و کلام ائمه اطهار (ع) به صورت ساده و روان در منابر و سخنرانی ها و پایگاه های اینترنتی اسلامی به طور مستمر به مردم عرضه شود ، مردم عاشق دین و عمل به دستورات دینی میگردند ، امام رضا (ع) نیز این سخن را در حدیثی بیان میفرمایند : خدا رحمت کند کسی را که این امر ولایت ما را زنده میسازد ، پرسیده شد امر شما چگونه زنده میشود ؟ فرمود علوم و معارف و احادیث ما را فرا گرفته و به دیگران بیاموزد زیرا مردم اگر با زیبایی های سخنان ما آشنا گردند از ما پیروی خواهند نمود. بحارالانوار جلد 2 صفحه 30

ضمناً کپی برداری از محتویات وبلاگ برای ترویج اندیشه های شیعی بلامانع می باشد.

التماس دعا

برای سلامتی و تعجیل در ظهور امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف صلوات
( اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّد )
مدیر وبلاگ : محب اهل بیت (ع)
صفحات جانبی
برچسبها
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :
 احادیث

  بانک سخنرانی های شهید شیخ احمد کافی (ره) پایگاه شهر
حدیث