تبلیغات
وبلاگ احادیث
وبلاگ احادیث
صلی الله علیک یا حضرت شاه ولایت یا امام المتقین یا علی بن ابیطالب علیه السلام

سپهر عصمت عفت مه برج حیا زینب      یگانه دخت زهرا بنت شاه اولیاء زینب

 روزى میهمانى براى امیرالمؤ منین (علیه السلام) رسید. آن حضرت به خانه آمده و فرمود: اى فاطمه ، آیا طعامى براى میهمان خدمت شما مى باشد؟ عرض كرد: فقط قرص نانى موجود است كه آن هم سهم دخترم زینب مى باشد.

زینب (سلام الله علیها) بیدار بود، عرض كرد: اى مادر، نان مرا براى میهمان ببرید، من صبر مى كنم . طفلى كه در آن وقت ، كه چهار یا پنج سال بیشتر نداشته این جود و كرم او باشد، دیگر چگونه كسى مى تواند به عظمت آن بانوى عظمى پى ببرد؟

زنى كه هستى خود را در راه خدا بذل بنماید، و فرزندان از جان عزیزتر خود را در راه خداوند متعال انفاق بنماید و از آنها بگذرد بایستى در نهایت جود بوده باشد.
ریاحین الشریعة جلد 3 صفحه 64 

زندگانی حضرت زینب کبری (سلام الله علیها)

گفتار بزرگان در شخصیت و شأن حضرت زینب (علیها السلام)

علاّمۀ مجاهد سیّد عبد الحسین شرف الدّین رحمه اللّه گوید : كسى در كرامت و بزرگوارى اخلاقى، پاكى سرشت، پاكى وجود و خلوص جوهر از آن حضرت [زینب علیه السّلام]-به جز جدّ او و همان پدر و مادرى كه او را به دنیا آوردند-برتر دیده نشده است. او از جمله زنان كمیابى بود كه شتابزدگى او را منحرف، و خشم او را سبك نكرده هیچ عاملى بردبارى ‌اش را از وى نگرفته و بر او چیره نشده بود. در تیزهوشى، پاكى روح، لطافت احساس، نیرومندى و پایدارى و استوارى دل و جان آیتى از آیات الهى در والاترین شكل شجاعت و بلند پروازى و اوج ‌گیرى روحى بود. . . . عقیلة الوحى، ص 24

علاّمه شیخ جعفر نقدى گوید : زمینۀ پیدایش این بانوى پاك و بزرگوار و جاى پرورش این گوهر ارزنده (زینب علیها السّلام) دامان نبوّت بود. در خاندان رسالت رشد یافت و شیر وحى را از پستان زهراى بتول نوشید و غذاى بزرگوارى را از دست پسر عموى پیامبر تغذیه كرد. از این رو، پیدایشى پاكیزه، و پرورشى روحانى یافت، جامۀ عظمت و شكوه بر تن كرده قباى پاكدامنى و شرف و بزرگى پوشیده، پنج تنى كه اصحاب كساء بودند، آموزش و پرورش و آراستنش را بر عهده گرفتند، و او را همین بس كه اینان ادب‌آموزان و استادان وى هستند.  شیخ جعفر نقدى ؛ زینب كبرى (علیها السلام) ، ص ١٩

علاّمه مامقانى رحمه اللّه گوید : زینب و چه زینبى ! و تو چه مى ‌دانى كه زینب كیست و چیست؟ ! او خردمند زن خاندان هاشم است، از صفات و ویژگی هاى برجسته ‌اى برخوردار بود كه پس از مادرش هیچ زنى دیگر بدان پایه نمى‌ رسید، تا آنجا كه گفته شده او صدّیقۀ صغرى و در حجاب و پاكدامنى یكتا بود. در دوران زندگى پدر و برادرانش تا روز عاشورا هیچ مردى چشمش به او نیفتاده بود. او در صبر و پایدارى و نیروى ایمان و پرهیزكارى نمونه و در فصاحت و بلاغت به گونه‌اى بود كه گویا سخنانش از زبان امیرالمؤمنین علیه السّلام فرو مى ‌ریزد، كه این مطلب بر كسى كه در خطبه‌هایش دقّت كند به خوبى روشن است. و اگر بگوییم معصوم است، بر كسى كه حالات آن حضرت را در روز عاشورا و پس از آن مطالعه كرده، قابل انكار نیست، كه اگر آن واجدیّت مقام عصمت نبود حضرت امام حسین بخشى از وظایف امامت را در دوران بیمارى حضرت سجّاد به او واگذار ننموده آن وصایا و سفارش ها را به وى نمى ‌فرمود و حضرت سجّاد او را در بیان احكام و برخى دیگر از نشانه ‌هاى ولایت نایب و نمایندۀ خود قرار نمى‌ داد.

عبادت و بندگی حضرت زینب (علیها السلام )

امّا زینب علیها السّلام در عبادت، ثانى مادر بود، تمام شبهایش را به تهجّد و شب‌زنده‌ دارى و تلاوت قرآن مجید مى ‌گذرانید. برخى از فضلا و بزرگان گفته ‌اند :

آن حضرت در تمام دوران زندگى‌ اش هیچ‌ گاه تهجّد و شب‌زنده ‌دارى را حتّى در شب یازدهم محرّم ترك نكرد.

بعد مى ‌گوید: و از حضرت زین العابدین على بن الحسین علیه السّلام روایت شده است :

آن شب دیدم او نمازش را نشسته مى‌ خواند.

از فاضل قائنى بیرجندى نقل شده كه وى از بعضى كتاب هاى معتبر مقتل از حضرت سجّاد نقل كرده كه حضرت فرمود: عمّه‌ ام زینب علیها السّلام با تمامى مصیبت هایى كه بر او وارد شد، در طول راه شام نافلۀ شبش ترك نشد.

از همین فاضل محترم نیز نقل شده است : حضرت امام حسین علیه السّلام به هنگام آخرین وداع با خواهرش زینب علیها السّلام به او فرمودند : خواهرم مرا در نماز شب از یاد نبرى .

این روایت را نیز از كتب معتبر مقتل نقل كرده است.

علاّمه شیخ شریف جواهرى در كتاب «مثیر الاحزان» آورده كه فاطمه دختر امام حسین علیه السّلام گوید : عمّه‌ام زینب علیها السّلام در آن شب (شب دهم محرم) در محراب عبادتش ایستاده دعا مى ‌خواند و به خدا استغاثه مى ‌كرد، آن شب دیدگان هیچ یك از ما به خواب نرفت و آه و ناله‌اش فرو ننشست.

برخى از پژوهشگران روایت كرده‌اند كه حضرت زین العابدین علیه السّلام فرمود : عمّه‌ام زینب در تمام طول مسافرت از كوفه به شام نمازهاى واجب و نوافلش را ایستاده مى ‌خواند و در یكى از منازل دیدم نشسته مى ‌خواند. علّت این كار را پرسیدم. پاسخ داد: به خاطر شدّت گرسنگى و ضعف، سه شبانه روز است كه دیگر نمى‌ توانم ایستاده نماز بخوانم. زیرا حضرت غذاى خود را بین كودكان تقسیم مى ‌كرد، به خاطر اینكه دشمن به هر كدام ما در شبانه روز فقط یك قرص نان مى‌ داد.

هرگاه انسان به دقّت به حالات آن حضرت نگاه كند و توجّه و انقطاع او را به خداوند متعال ببیند، در عصمت آن حضرت تردیدى به خود راه نمى ‌دهد و یقین مى‌ كند كه آن حضرت از همان زنان پارسایى است كه تمام حركات و سكنات خود را وقف خداوند متعال نموده ‌اند و از همین رهگذر به جایگاه رفیع و درجات بلندى كه از درجات پیامبران و اوصیا حكایت مى ‌كند، رسیده است. شیخ جعفر نقدى ؛ زینب كبرى (علیها السلام) ، ص 62 - 63

 

 

بزرگوارى و ارجمندى حضرت زینب (علیها السلام)

در اخبار آمده است كه هرگاه حضرت زینب به دیدار برادرش امام حسین علیه السّلام مى ‌آمد، حضرت به احترام او جلو پایش حركت مى ‌كرد و سر پا مى ‌ایستاد و او را در جاى خود مى ‌نشاند. و به راستى كه این خود مقام عظیمى است كه آن حضرت در نزد برادرش داشت، همان گونه كه او امین و امانت دار پدر نسبت به هدایاى الهى بود. در حدیثى كه مجلسى در جلد نهم بحارالانوار در شهادت حضرت على علیه السّلام نقل كرده، چنین آمده است: حسن خواهرش زینب را صدا زده گفت : اى امّ كلثوم حنوط جدّم رسول خدا را بیاور! زینب علیها السّلام فورا حنوط را آورد. هنگامى كه سر آن را گشود، بوى خوش آن تمام خانه و شهر كوفه و خیابان ها و كوچه‌هاى آن را خوشبو كرد. شیخ جعفر نقدى ؛ زینب كبرى (علیها السلام) ، ص 22 - 29

علاّمه سیّد جعفر آل بحر العلوم طباطبائى در «تحفة العالم» گوید: زینب كبرى همسر جعفر و كنیه‌اش «امّ حسن» است، در جلالت قدر و والایى مقام او همین بس كه در اخبار آمده كه بر حضرت امام حسین علیه السّلام وارد شد در حالى كه آن حضرت مشغول قرائت قرآن بود، قرآن را روى زمین گذاشته به احترام او از جاى حركت كرده سر پا ایستاد.شیخ جعفر نقدى ؛ زینب كبرى (علیها السلام) ، ص 29

حضرت زینب كبری علیها السلام الگوی عفّت و حجاب

در جلالت شأن بانوی بزرگ اسلام حضرت زینب كبری (علیها السلام) همین بس كه امام معصوم حضرت امام سیّدالسّاجدین (علیه السلام ) درباره‌ی عمّه‌اش فرمود:
اَنْتِ بِحَمْدِاللهِ عالِمَةٌ غَیْرُ مُعَلَّمَةٍ وَ فَهِمَةٌ غَیْرُ مُفَهَّمَةٍ
تو به حمد خدا عالمی ‌هستی كه نیاز به معلّم و مفهّم نداشته‌ای.


این گفتار یك فرد عادی نیست؛ گفتار حجّت خداست. یعنی آن بزرگوار، مُلْهَم به الهامات الهی بوده و همچون جدّ و پدر و مادر و برادرانش دارای علم لدنّی بوده و هیچگاه اكتساب از بشر ننموده است. البتّه اكتساب علوم و معارف از جدّ و والدین و برادرانش داشته است؛ امّا نه آن ‌گونه كه ما افراد بشر عادی از یكدیگر داریم بلكه نوع دیگری از تعلّم و اكتساب معنوی است كه عقل ما قاصر از درك آن است. از همان نوع است كه حضرت امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود: رسول اكرم (صلی الله علیه و آله و سلم) در لحظات آخر عمرش كه در بستر افتاده بود، مرا در آغوش خود كشید و هزار باب علم به من آموخت و از هر باب آن هزار باب دیگر به روی من گشوده شد.(بصائر الدرجات ، صفحه 302 ).


بدیهی است كه در آن چند لحظه نمی ‌شود این طور كه ما درس می ‌خوانیم درس خوانده باشد. پس معلوم می ‌شود تعلیم و تعلّم در میان خودشان نیز طور دیگری بوده است. این مقام علمی ‌آن‌حضرت و آن هم مقام معرفت و محبّتش نسبت به ذات اقدس حق كه در سنّ كودكی و هنگامی‌ كه یك كودك چهار یا پنج ساله بود و روی دامن پدر نشسته بود پدر نگاه محبّت ‌آمیزی به دخترش كرد. دختر متوجّه شد كه پدر با محبّت به او نگاه می ‌كند. در جواب،او هم نگاهی به ‌صورت پدر كرد و با همان زبان كودكی ‌اش گفت:(یا اَبَتاه اَتُحِبُّنا)؛ «پدر! ما را دوست می ‌داری»؟ فرمود: «نَعَم، اَوْلادُنا اَكْبادُنا»؛ «بله عزیزم ! فرزندان ما جگرگوشگان ما هستند». گفت :
یا اَبَتاه حُبّان لا یَجْتَمِعانِ فِی قَلْبِ الْمُؤمِنِ،
ای پدر! دو حبّ [حبّ خدا و حبّ اولاد] در دل مؤمن جمع نمی ‌شوند.
این درس را در كدام مدرسه آموخته است؟ آنگاه در مقام پس دادن درسی كه از پدر آموخته است گفت:
وَ اِنْ كانَ لابُدَّ فَالشَّفَقَةُ لَنا وَ الْحُبُّ لِلّهِ خالِصاً فازدادَ عَلِیٌّ حُبّاً ، (الحدیث جلد 1 صفحه 74 )
حقیقت آنكه مهر و ترحّم از آنِ ما و محبّت خالص از آن خداست.
آیا جا نداشت كه پدر، این دختر را به سینه‌اش بچسباند و دهانش را ببوسد و بگوید: «ذُرّیَةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ».


نكته‌ی دیگر شجاعت و شهامت روحی حضرت زینب كبری (علیها السلام) در مجلس شوم یزید كه از در و دیوارش خون می ‌بارید و آوای مرگ از هر سو به گوش می ‌رسید، در آن شرایط سنگین یك زن خُرد شده‌ی زیر بار مصائب طاقت ‌فرسا در لباس اسارت در خلال خطابه‌ی كوبنده ‌اش قاطعانه فرمود:
فَكِدْ، كَیْدَكَ وَاسْعَ سَعْیَكَ فَوَاللهِ لا تَمْحُو ذِكْرَنا وَ لا تُمیتُ وَحْیَنا،
[ای یزید] تو هر نقشه‌ای كه داری پیاده كن و هر سعی و تلاشی كه می‌ توانی به كار ببر.ولی این را بدان كه به خدا قسم تو نمی ‌توانی یاد ما را از دل ‌ها بیرون ببری و تو نمی ‌توانی نور وحی ما را خاموش سازی.
یعنی در آن اوضاع و احوال كه همه چیز ظاهراً نشان از به باد رفتن آثار نبوّت می ‌داد ، آن نادره‌ی زمان از همانجا آینده ‌ی دنیا را می ‌دید و عظمت و جلالت جاودانی خاندانش را مشاهده می ‌كرد و با قاطعیّت تمام می‌ فرمود: ای یزید! تو بطور قطع می ‌پوسی و در معده‌ ی عالم هضم می‌ شوی ولی ما زنده می ‌مانیم و هر روز كه می‌ گذرد، حقّانیت و عظمت ما بیشتر بر مردم عالم معلوم خواهد شد و ما الگوی حق ‌طلبان و فضیلت ‌دوستان قرار می‌ گیریم.


امّا نكته‌ ی قابل تأمّل اینكه در حال حاضر آنچه باید الگو و سرمشق زنان ما باشد، حجاب و حیاء و عفّت آن بانوی بزرگ تاریخ است نه موضوع سخنگویی او در مجلس مردان كه متأسّفانه تا سخن از زینب كبری (علیها السلام) به میان می‌‌آید فوراً عدهّ‌ای از زنان ـ به اصطلاح خود، دختران زینب ـ به سراغ خطبه‌ی آن ‌حضرت در كوفه و شام می ‌روند و آن را مجوّز سخنرانی زن در مجلس مردان به حساب می ‌آورند در حالی كه اوّلاً حضور آن كریمه‌ی خاندان رسالت در مجلس مردان به اجبار و اكراه دشمن و در حال اسارت بود و ثانیاً آن سخنرانی در شرایطی، لازم و واجب شد كه اساس دیانت در شرف انهدام بود و بنی‌امیّه با قدرت تمام كمر به شكستن شخصیّت آسمانی پیامبر اكرم (صلی الله علیه و آله و سلم) و خاموش ساختن نور وحی و نبوّت او بسته بودند و اگر نبود آن سخنرانی عقیله ‌ی بنی‌هاشم در كوفه و شام و اگر نبود خطابه‌ی افشاگرانه‌ی مادرش صدّیقه‌ی كبری‌ (علیها السلام) در مسجد مدینه و مجمع عمومی‌ مهاجر و انصار، جدّاً اساس دین منهدم گشته و كوچك ترین اثری از وحی و رسالت باقی نمانده بود و راستی این مادر و دختر(علیهما السلام) حقّ احیاء بر اسلام و مسلمین دارند.


حسّاسیّت اسلام به حفظ فاصله از نامحرم
حال برای شما ـ به قول خودتان دختران زینب ـ چه ضرورت دینی ایجاب می ‌كند كه در مجلس مردان حضور یافته و به ایراد سخن بپردازید؟! كجای دین در شرف انهدام است كه شما با حضور خود در مجلس مردان ترمیمش بنمایید؟! در صورتی كه به جز واقعه‌ی كربلا در تمام مدّت عمر زینب كبری (علیها السلام) سراغ نداریم كه در مجلسی از مجلس مردان حضور یافته و سخنرانی كرده باشد نه قبل از واقعه‌ی عاشورا و نه بعد از آن و همچنین تاریخ نشان نمی ‌دهد كه مادر بزرگوارش حضرت صدّیقه(علیها السلام) در مجمعی از مجمع مردان حاضر شده و سخن گفته باشد. جز همان خطابه‌ی معروف كه ضرورت حیاتی دین ایجاب كرده بود.
چرا شما سراغ حجاب و عفافشان نمی ‌روید؟ چرا هیچ گاه سخن از این نمی ‌گویید كه آن مرد عالم عابد گفت: من مدّت‌ها در مدینه، همسایه با امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) بودم. در تمام این مدّت نه قامت زینب را دیدم و نه صدایی از او شنیدم! وقتی می ‌خواست برای زیارت قبر مطهّر جدّ بزرگوارش رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) برود اوّلاً شب می ‌رفت و ثانیاً پدر و برادرانش با وی همراهی می ‌كردند. وقتی نزدیك حرم می‌ رسیدند امیرالمؤمنین (علیه السلام ) جلوتر می ‌رفت و نور چراغ‌ها را كه در كنار قبر پیامبر اكرم بود كم می ‌كرد(فتیله‌ی آنها را پایین می ‌كشید). یكبار امام حسن(علیه السلام) راز این مطلب را از پدر پرسید. فرمود: خوف این دارم كه فرد نامحرمی ‌قامت خواهرت را ببیند. (زینب کبری صفحه ی 27 ).  

برگرفته از کتاب (نباید که گل ها پرپرشوند){زن مسلمان ، بایدها و نبایدها } از تالیفات حضرت آیت الله سید محمد ضیاء آبادی صفحه ی 87 الی 91





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

اول رجب ولادت با سعادت حضرت امام محمد باقر (علیه السلام) بر شیعیان و محبین خاندان عصمت و طهارت (علیهم السلام) تبریک عرض می نماییم.

حضرت امام باقر (ع) فرمود : رسیدگی به خویشاوندان اعمال انسان را پاکیزه میگرداند و باعث رشد و ازدیاد مال و دارایی شده و موجب دفع گرفتاری و بلا میگردد و رسیدگی به حساب را در روز قیامت آسان نموده و اجل را به تاخیر می اندازد.  تحف العقول صفحه 309

قُتاده، عالم معروف بصری، خدمت حضرت امام باقرالعلوم (علیهم السلام) آمد. امام فرمود:

(یا قُتادَة اَنْتَ فَقیهُ اَهْلِ الْبَصْرَة)؛

«ای قتاده،تو فقیه بصریان هستی».

فقیه یعنی دانشمند دین‌شناس قرآن‌شناس.

 او خواست اظهار ادب كند،گفت:

(كَذلِكَ یَزعُمُونَ)؛

«مردم این طور می‌ پندارند».

فرمود:

(بَلَغَنِی اَنَّكَ تُفَسِّرُ الْقُرآنَ)؛

«به من خبر رسیده كه تو قرآن را تفسیر می ‌كنی».

گفت: بله. فرمود: مقام بزرگی برای خود ادّعا می ‌كنی. حال،معنای آیه‌ای را از تو می ‌پرسم.عرض كرد: بفرمایید. فرمود: این آیه در سوره‌ی سبأ به چه معناست؟

]وَ جَعَلْنا بَیْنَهُمْ وَ بَیْنَ الْقُرَی الَّتِی بارَكْنا فِیها قُریً ظاهِرَة وَ قَدَّرْنا فِیهَا السَّیْرَ سِیرُوا فِیها لَیالِیَ وَ أیَّاماً آمِنِینَ[؛سوره‌ی سبأ،آیه‌ی18.

ظاهر آیه راجع به داستان سرزمین سبا است كه سرزمینی بسیار آباد و دارای شهرهایی امن، پرنعمت و پر جمعیّت بوده است.میان شهرهای آن، قریه‌های كوچك و بزرگی وجود داشته كه به هم متّصل و دارای نعمت فراوان و امنیّت كامل بودند. بعد، كفران نعمت كردند و به عذاب خدا محكوم شدند و همه چیز خود را از دست دادند و خاك ‌نشین شدند. حالا آیه‌ی شریفه می ‌فرماید:

«در میان مردم سبا و آن شهرهای آباد پرنعمت، شهرهای دیگری كه نمایان است قرار دادیم [و به آنها گفتیم] شب‌ها و روزها در این آبادی‌ها با امنیّت كامل مسافرت كنید».

امام فرمود : مقصود از آن شهرها كدام است كه مردم با امنیّت كامل میان آنها رفت و آمد می‌ كنند و احساس هیچ‌ گونه خوف و نا امنی نمی‌ كنند؟

قتاده گفت: مراد شهر مكّه است كه هر كس از خانه‌ی خود بیرون آید و زاد و راحله‌ی حلال داشته باشد (مركب و توشه‌ی راهش از ممرّ حلال به دست آمده باشد) با امنیّت می ‌رود و بر می‌ گردد. امام فرمود: بگو ببینم آیا تا به حال نشده است كه مردم بین راه مكّه گرفتار راهزن‌ها بشوند و آنها اموالشان را ببرند و خودشان را بكشند؟ یا حتّی در داخل مسجدالحرام مردمی كشته شوند ؟

قتاده و جمع دیگری كه در آن مجلس حضور داشتند ، گفتند : چرا، از این ‌گونه حوادث بین راه مكّه و در خود مكّه فراوان پیش آمده است، با آن‌كه زاد و راحله‌ی حلالی هم داشته‌اند.امام فرمود: پس آن شهرهای امن و امانی كه قرآن می ‌گوید كدام است؟ قتاده جوابی نداشت. سكوت كرد و امام فرمود:

(یا قُتادَة اِنْ كُنْتَ اِنَّما تُفَسِّرُ الْقُرآنَ مِنْ تِلْقاءِ نَفْسِكَ فَقَدْ هَلَّكْتَ وَ اَهْلَكْتَ)؛

«ای قتاده،[این را بدان] اگر بخواهی از روی فهم خود،آیات قرآن را تفسیر كنی، به هلاكت افتاده‌ای و مردم را نیز به هلاكت انداخته‌ای».

(وَیْحَكَ یا قُتادَة ذلِكَ مَنْ خَرَجَ مِنْ بَیْتِهِ بِزاٍد و راحِلَة...عارِفاً بِحَقِّنا یَهْوَانا قَلْبُهُ...)؛

«وای بر تو ای قتاده، این آیه [مربوط به ما امامان اهل بیت است و] معنایش این است:كسی كه از خانه‌اش با زاد و راحله‌ی حلال بیرون آید و معرفت و محبّت ما را در دل داشته باشد و به قصد اطاعت از فرمان ما حركت كند، با امنیّت از انحراف در اعتقاد و عمل در مسیر دین پیش می ‌رود و از عذاب جهنّم در امان می ‌ماند».

نه این كه بین راه مكّه لطمه و صدمه‌ای نمی ‌خورد. اینها حوادث طبیعی است و ممكن است در هر زمان و مكانی پیش بیاید. مراد از شهرهای مبارك ]الْقُرَی الَّتِی بارَكْنا فِیها‌[ما امامان از اهل بیت هستیم و مراد از شهرهای ظاهر كه فرموده است:]قُریً ظاهِرَةً[علما و فقهای شیعه‌ی ما هستند كه رابط میان ما و مردمند؛ آنها ظاهرند و در دسترس مردم قرار گرفته‌اند.

پس كسانی كه معارف و احكام دین خود را به وسیله‌ی فقهای شیعه از امامان اهل بیت (علیهم السلام) می‌ گیرند و به آن عمل می ‌كنند،تنها كسانی هستند كه با امنیّت و اطمینان خاطر در صراط مستقیم دین حركت می ‌كنند و در روز جزا از عذاب خدا در امانند و این است معنای این آیه از سوره‌ی سبأ.تفسیر نورالثّقلین،جلد4،صفحه‌ی330؛ بحارالانوار،جلد46،صفحه‌ی349.

حجّ مقبول برای كسی كه قلبش متوجّه اهل بیت (علیهم السلام)است

امام باقر (علیهم السلام) سپس فرمود: مقصود آیه‌ای هم كه دعای ابراهیم‌(ع)را نقل می‌ كند:

]...فَاجْعَلْ أفْئِدَة مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إلَیْهِمْ...[؛سوره‌ی ابراهیم،آیه‌ی37.

«...خدایا، قلب ‌های گروهی از مردم را متوجّه آنها ساز...»،

ما هستیم؛ یعنی ابراهیم(ع)از خدا خواسته است كه دل ‌های مردم را به سوی ما متوجّه كند و لذا‌]الیهم‌[‌فرموده است نه(الیه)كه راجع به بیت باشد.

(فَنَحْنُ وَ اللهِ دَعْوَةُ اِبراهیمَ الَّتی مَنْ هُواَنا قَلْبُهُ قُبِلَتْ حَجَّتُهُ وَ اِلاّ فَلا)؛

«پس، به خدا قسم، ما هستیم مقصود از دعای ابراهیم كه هر كس قلباً متوجّه ما باشد، حجّش مقبول می ‌شود؛ وگرنه، قبول نمی ‌گردد».

آنگاه امام فرمود:

(وَیْحَكَ یا قُتادَة اِنَّما یَعْرِفُ الْقُرآنَ مَنْ خُوطِبَ بِهِ)؛بحارالانوار،جلد46،صفحه‌ی349.

«وای بر تو ای قتاده، تنها كسی قرآن را می ‌شناسد[و محیط به حقایق آن است]كه مخاطب قرآن بوده است[و او رسول خدا و اهل بیت او هستند]».

افشای چهره‌ی منافقانه‌ی حسن بصری

همچنین،حضرت باقرالعلوم (ع)در پایان مناظره با حسن بصری به او فرمود:

(وَ نَحْنُ تِلْكَ الذُّرِّیَّة الْمُصْطَفاة)؛

«ما هستیم آن ذرّیّه‌ی برگزیده از جانب خدا».

(لا اَنْتَ وَ اَشْباهُكَ یا حَسَنُ)؛

«نه تو و امثال تو ای حسن».

بعد فرمود:

(یا حَسَنُ لَوْ قُلْتُ لَكَ حِینَ ادَّعَیْتَ ما لَیْسَ لَكَ وَ لَیْسَ اِلَیْكَ یا جاهِلَ اَهْلِ الْبَصْرَة لَمْ اَقُلْ لَكَ اِلاّ ما عَلِمْتُهُ مِنْكَ وَ ظَهَرَلِی عَنْكَ)؛تفسیر نورالثّقلین،جلد4،صفحه‌ی331.

«ای حسن، اگر من تو را به خاطر ادّعای نابجایی كه كرده‌ای و خود را عالم به علوم قرآن نشان داده‌ای توبیخ كنم و بگویم ای نادان اهل بصره،در این صورت، سخنی صواب گفته‌ام و آنچه از تو برایم معلوم و روشن شده است، اظهار كرده‌ام».

امام می‌ خواست چهره‌ی منافقانه‌ی او و امثال او را، كه در پشت این چهره‌ی به ظاهر مؤمن خود پنهان كرده بودند و مردم ظاهربین را فریب می ‌دادند و از مسیر دین حقّ منحرف می ‌ساختند، آشكار سازد و مردم را از انحراف و كجروی، كه موجب هلاكت ابدی آنها می‌ شد، باز دارد.

وجود اقدس امام زمان(عج)بیت‌الله واقعی

در روایت آمده است كه حضرت امام باقر‌‌(ع)در مسجدالحرام مردم را در حال طواف دیدند و به همراهانشان فرمودند:

(هكَذَا كانُوا یَطُوفُونَ فِی الْجَاهِلِیَّةِ)؛

«در زمان جاهلیّت نیز همین گونه طواف می ‌كردند».

یعنی، این طوافی نیست كه خدا در اسلام از مردم خواسته است.بعد فرمودند:

(إنَّمَا اُمِرُوا أنْ یَطُوفُوا بِهَا ثُمَّ یَنْفِرُوا إلَیْنَا فَیُعْلِمُونَا وَلایَتَهُمْ وَ مَوَدَّتَهُمْ وَ یَعْرِضُوا عَلَیْنَا نُصْرَتَهُمْ)؛

«مردم از آن جهت مأمور به طواف شده‌ اند كه پس از آن به سوی ما بیایند و ولایت ما را اعلام كنند و مودّت و نصرت خودشان را به ما عرضه بدارند».كافی،جلد1،صفحه‌ی392.

مجموعه ای از سخنان ، کرامات و اندرزهای شکافنده علوم حضرت امام محمد باقر علیه السلام

جابر بن عبد اللَّه انصارى گوید: حضرت رسول صلى اللَّه علیه و آله به من فرمودند: شما مردى از فرزندان حسین را ملاقات خواهى كرد كه نامش محمّد است، وى علم را از هم خواهد شكافت، هر گاه وى را ملاقات كردى سلام مرا به او برسان.   اعلام الوری صفحه 371

از حضرت باقر (ع) روایت شده که اگر برای علم خود مردمی شایسته و لایق می یافتم ، همانا توحید و اسلام و دین و شرایع را از کلمه صمد آشکار می ساختم ؛ ولی چگونه من چنین اشخاصی را بیابم با اینکه جدم امیرالمومنین (ع) کسی را نیافت که متحمل علم او گردد ، باری حضرت باقر (ع) بسیاری از گنجهای پنهانی از معارف و حقایق احکام الهی و حکمتها و لطائف را هویدا ساخت که بر هیچکس پوشیده نیست مگر آنکه دیده بصیرتش نابینا و قلبش فاسد و ناپاک باشد و همانا به واسطه اظهار علوم بود که آنحضرت شکافنده علم و آشکار کننده دانش نامیده شد.  انوارالبهیه صفحه 133

امام باقر (علیه السلام) : در دل هیچ انسانی کبر(تکبر) وارد نمی شود مگر آنکه عقلش به همان اندازه ناقص می شود ، خواه کم باشد یا زیاد . الحدیث جلد 2 صفحه 319

امام باقر (علیه السلام) : بهترین عبادت عفت شکم و فرج است. اصول کافی جلد 3 صفحه 125

حضرت باقر (علیه السلام) فرمود: شیعیان ما كسانى هستند كه اطاعت خدا را كنند. بحارالانوار جلد 17 ( جلد 2 ) صفحه 166   

امام باقر (علیه السلام) فرمود : هر كس عمل كند به آنچه می داند خدا می ‏آموزدش آنچه نمی داند. بحارالانوار جلد 17 ( جلد 2 ) صفحه 168

امام باقر (علیه السلام) فرمود : خدا را نشناخته کسی که نافرمانی او کند و سپس این دو شعر انشاد فرمود و معنی آن این است که : نافرمانی خداوند میکنی و اظهار دوستی با او می نمایی ؛ به جان تو قسم در میان کارها ؛ این کارها تازه و بدیع است ؛ اگر دوستی تو از راه صدق و راستی بود همانا فرمانبرداری او میکردی ؛ زیرا هر دوستی مطیع و فرمانبردار دوست خویش است.   انوارالبهیه صفحه 144





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

بسم الله الرحمن الرحیم

صفیر هدایت

سلسله مباحث معارفی سید محمد ضیاء آبادی

امام زمان علیه السلام در عقل و دل شیعیان

 

وَ الَّذِینَ إِذا ذُكِّرُوا بِآیاتِ رَبِّهِمْ لَمْ یَخِرُّوا عَلَیْها صُمًّا وَ عُمْیاناً

بندگان صالح پروردگار كسانی [هستند] كه هرگاه آیات پروردگارشان به آنان گوشزد شود، كر و كور روی آن نمی‌افتند.[1]


بندگان صالح خدا اهل فكر و تحقیق


در ادامه‌ی بحث مربوط به آیات آخر سوره‌ی مباركه‌ی فرقان، كه خصائص عبادالرّحمن در این آیات ذكر شده است یكی دیگر از اوصاف عبادالرّحمن را چنین نشان می ‌دهد كه «عبادالرّحمن» یعنی همان بندگان صالح پروردگار، مردمی هستند «اهل تحقیق‌» در مسائل دینی خود از حیث ردّ و قبول آن، محقّقانه عمل می ‌كنند :


(إِذا ذُكِّرُوا بِآیاتِ رَبِّهِمْ لَمْ یَخِرُّوا عَلَیْها صُمًّا وَ عُمْیاناً)؛
وقتی آیات الهی به آنها یادآوری می ‌شود و [ارائه می‌ گردد بدون تحقیق و] كر و كور روی آن‌ها نمی‌افتند [و آن‌ها را نمی ‌پذیرند].


هم در آیات تكوینی خداوند اهل مطالعه وتفكّر و تحقیق‌اند و هم در آیات تشریعی پروردگار، یعنی در دینشان، در عقایدشان و در مسائلی كه متفرّع بر عقایدشان است، اهل تحقیقند.
(لَمْ یَخِرُّوا عَلَیْها صُمًّا وَ عُمْیاناً)؛
هیچگاه همچون كرها و كورها چشم و گوش بسته بی‌اختیار روی آن مسائل نمی‌افتند و آن را نمی ‌پذیرند.


یعنی واقعاً در دینشان متفقّه و دین‌شناسند و متشرّع واقعی چنین نیست كه هر چه به او گفتند بپذیرد و عمل كند، نه، بلكه ابتدا مطلب را از روی موازین عقلی و نقلی می ‌فهمد و قلباً می ‌پذیرد و آنگاه به آن عمل می ‌كند چرا كه دین ما دارای موازین و حدود است و لذا انسان متدیّن، باید موازین دینش در دستش باشد و طبق موازین بپذیرد و یا نپذیرد و گرنه مردمی كه همه چیز را بدون تحقیق و چشم و گوش بسته قبول می ‌كنند و می ‌پذیرند، اینها ارزشی ندارند و چه بسا ضرر و زیان دوستان ناآگاه برای دین، به مراتب بیشتر از ضرر دشمنان آگاه باشد!


دشمنانی هستند كه آگاهانه حمله می ‌كنند و به دین ضربه می‌زنند و اینها برای دین خطرناكند، ولی از اینها زیان‌بخش‌تر دوستان ناآگاه هستند و اینها هم به دین صدمه می‌زنند. زیرا ممكن است اینها از روی ناآگاهی دینی را پذیرفته و مذهبی را قبول كرده باشند ولی بعد از مدّتی دچار تشكیك بشوند و فوراً در اثر تشكیكِ افراد شیطان‌صفت به سوی ضلالت و گمراهی برگردند و چه بسا در اثر این برگشت یك جمعیّتی را نیز گمراه كنند و حال آنكه نه آمدنشان بر اساس میزان درست و حسابی بوده و نه برگشتشان!


سستی اعتقاد افواهی
امام صادق (علیه السلام) می ‌فرماید:
«مَنْ دَخَلَ فِی هَذَا الدِّینِ بِالرِّجَالِ أَخْرَجَهُ مِنْهُ الرِّجَالُ كَمَا أَدْخَلُوهُ فِیه‏»؛[2]
یعنی: اگر كسی دینش را از دهان مردم گرفته باشد (مثلاً: چون كه او گفته، من هم می‌گویم و چون كه او كرده، من هم كرده‌ام و...) افراد دیگری هم ممكن است، آنها را از دین بیرونشان كنند.
یعنی همان‌طور كه با سخنانِ مردم به سَمت دین آمده‌اند، ممكن است با سخنان مردم دیگری از دین بیرون بروند یعنی اهل تفكّر و تحقیق نیستند و ردّ و قبولشان روی میزان صحیحی نیست.


در ادامه‌ی حدیث، امام صادق (علیه السلام) می ‌فرماید:
«مَنْ دَخَلَ فِیهِ بِالْكِتَابِ وَ السُّنَّةِ زَالَتِ الْجِبَالُ قَبْلَ أَنْ یَزُولَ»؛[3]
كسی كه اهل تفكّر و تحقیق باشد و با برهان و دلیل عقلی و با هدایت و راهنمایی كتاب و سنّت یعنی تعالیم آسمانی قرآن و اهل بیت عصمت (علیهم السلام) با دین آشنا گشته و اعتقادیّات و احكام آن را در عمق جان نشانده و در مجرای عمل قرار داده است، این چنین انسان متدیّن آنچنان در دین خود ثابت و محكم و استوار می‌ گردد كه اگر كوه‌ها از جا كنده شوند او اندك تزلزلی در دینش پیدا نمی‌ شود و همچنان ثابت و پایدار و محكم می‌ایستد.


آری «تدیّن» و دین‌پذیری باید بر اساس «تفقّه» و دین‌شناسی تحقّق یابد كه فرموده‌اند:
«مَنْ لَمْ یَتَفَقّهْ مِنْكُمْ فِی الدّینِ فَهُوَ أَعْرَابِیّ»؛[4]
كسی كه تفقّه در دین خود نداشته باشد [و بدون اینكه در مقام دین‌شناسی برآید دینی را پذیرفته] او یك اعرابی است.


یعنی همچون یك آدم بیابانی به دور از علم و آگاهی و تمدّن است و دینداری‌اش ارزشی ندارد، اوّل شناختن دین و آنگاه پذیرفتن دین ارزش دارد.


امتیاز شاخص تدیّن واقعی
این جمله‌ی نورانی نیز از امام صادق (علیه السسلام) منقول است كه فرموده‌اند:
«لَوَدِدتُ اَنَّ اَصحابی ضُرِبَت رُئوسُهُم بِالسَّیاطِ حَتّی یَتَفَقّهوُا»؛[5]
من دوست دارم تازیانه بر سر جوانان شیعه‌ی من زده شود تا در مقام تفقّه و دین‌شناسی برآیند و دینداری‌شان بر اساس دین‌شناسی‌شان باشد.


یعنی یك انسان، زمانی متدّین واقعی است كه فكراً تعقّل داشته باشد و قلباً تعلّق، اوّل «فهمیدن» و شناختن، بعد «دل دادن» و دل‌ بستن! تعقّل و شناختن كار «فكر» و تعلّق و دل‌بستن كار «قلب» است. تعلّق بی‌تعقّل آدمی را مبتلا به اوهام و انحرافات مبتلا می‌ كند و چه بسا موهوماتی به نام دین در مغزش جا می ‌گیرد و گمراهش می‌سازد و از آن طرف تعقّلِ بی ‌تعلّق هم بی‌ارزش و بی‌نتیجه است یعنی آدمی كه فكر را به كار انداخته و دین را شناخته است امّا قلباً دل به آن نداده و آن را در مرحله‌ی عمل جاری نمی‌ سازد، این هم متدیّن به معنای واقعی نیست او فاسق و فاجر است پس تدیّن واقعی یعنی «تعقّل فكری» و «تعلّق قلبی»! قلب هم كه در وجود انسان حاكم بر تمام قوای انسان است و وقتی محبّ و متعلّق به چیزی شد، تمام قوای وجودی انسان به همان چیز محبّ و متعلّق می‌ گردند و در عمل ظاهر می ‌سازند این چنین آدمی فكراً و قلباً‌ و عملاً‌ می ‌شود متدیّن به معنای واقعی‌اش.


امام امیرالمؤمنین (علیه السلام) درباره‌ی هدف از بعثت انبیاء (علیهم السلام) بیانی دارد كه در نهج‌البلاغه‌ی شریف آمده است و می ‌فرماید:
«فَبَعَثَ فِیهِمْ رُسُلَهُ وَ وَاتَرَ إِلَیْهِمْ أَنْبِیَاءَه‏...»؛[6]
خداوند انبیاء (علیهم السلام) را به نوبت و یكی پس از دیگری در میان مردم برانگیخت تا كارهایی انجام بدهند.
از جمله اینكه:
«وَ یُثِیرُوا لَهُمْ دَفَائِنَ الْعُقُولِ وَ یُرُوهُم‏»؛[7]
و گنجینه‌هایی را كه در اعماق عقل‌‌های مردم پنهان است بیرون بیاورند و سرزمین عقل‌ها را شخم بزنند و زیر رو كنند.


یعنی خداوند نیروها و استعداد‌های درّاكه‌ای در وجود انسان‌ها قرار داده است كه به وسیله‌ی آن نیروها می ‌توانند حقایقی از اسرار هستی را به دست آورند منتهی آن نیرو‌ها در زیر پرده‌هایی از اوهام مخفی مانده و انبیاء (علیهم السلام) موظّفند آنچه را كه مانند جواهرات گرانبها در اعماق عقول پنهان است بیرون بیاورند.


مهمترین وظیفه‌ی انبیای الهی
از جمله افتخارات بزرگ مكتب انبیاء الهی (علیهم السلام) همین است كه وظیفه‌ی انبیاء (علیهم السلام) «تحریك عقول» و «تنبیه قلوب» است اصلاً افتخار بزرگ و امتیاز عالی در مكتب انبیاء (علیهم السلام) همین است كه در سر لوحه‌ی برنامه‌ی انبیاء (علیهم السلام) و كتاب‌های آسمانی این مطلب می ‌درخشد كه :
«یُثِیرُوا لَهُمْ دَفَائِنَ الْعُقُولِ»؛
تمام سعی ‌شان بارز ساختن گنجینه‌های عقول است وگرنه انبیاء (علیهم السلام) كه هیچ‌ وقت بشر را مثل حیوان زبان‌بسته و عقل و هوش خفته، به دنبال خودشان نمی‌كشند! بلكه مردم عقل و هوش خفته را «شرّ‌الدّواب» و پست‌ترین حیوانات می‌دانند و می‌ گویند:
(إِنَّ شَرَّ الدَّوَابِّ عِنْدَ اللهِ الصُّمُّ الْبُكْمُ الَّذینَ لا یَعْقِلُون‏)؛[8]
پست‌ترین جنبندگان در نزد خدا كرها و لال‌هایی هستند كه عقلشان را به كار نمی‌افكنند [تا حق را بشنوند و آن را بر زبان خود جاری سازند].


انبیاء (علیهم السلام) اصلاً با مردمی كه اهل تفكّر و تعقّل نباشند ارتباطی برقرار نمی‌ كنند و شأنشان أَجلّ از این است كه با غیر متعقّلین و با غیر متفكّرین سر و كار داشته باشند بلكه اوّل می‌ كوشند عقل و فكر مردم را بیدار كنند و سپس مردم عقل و فكر بیدار شده را به تبعیّت از دین خود دعوت نمایند. آن كسانی كه از بیداری عقل و فكر مردم می‌ترسند، در واقع شیّادان عالم می‌باشند كه از جُنبش فكرها وحشت دارند و لذا هر چه مردم عقلشان خفته‌تر و خواب رفته‌تر باشد، برایشان محبوب‌تر است. آنها می‌كوشند با عجله‌ی خاصّی كه تا مردم بیدار نشده‌اند و تا فكرها به جنبش در نیامده، بازار خود را تشكیل بدهند و متاع فاسد خود را در بازار جُهّال و عقل خفته‌ها عرضه كنند و به هدفشان برسند كه اگر یك وقتی مردم بیدار شدند و فهمیدند، آنها دیگر كارشان انجام شده و برخر مرادشان سوار شده باشند، امّا انبیاء (علیهم السلام) اینطور نیستند و آنها متاعشان، متاعی است كه تنها در بازار اولواالالباب و اندیشمندان جلوه می ‌كند و اولواالالباب، همان خردمندان و هوشمندان عالم هستند كه تا زمانی كه فطرت بشر بیدار نشود و تا عقل بشر نیروهایش را جمع‌آوری نكند، منطق انبیاء (علیهم السلام) را نمی ‌فهمند و لذا انبیاء (علیهم السلام) در قدم اوّل می‌كوشند كه عقل‌ها را بیدار كنند این قرآن است كه مرتّباً تكرار می ‌كند: (لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُون‏)، (لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُون‏)، (إِنَّما یَتَذَكَّرُ أُولُوا الْأَلْباب)، یعنی من فقط با مغزداران عالم در ارتباط هستم و با آنها سر و كار دارم و هر چه كه مردم عاقل‌تر باشند،‌ پیش من مطلوب‌ترند و هر چه كنجكاوتر، پیش من محبوب‌تر.
(وَ تِلْكَ الْأَمْثالُ نَضْرِبُها لِلنَّاسِ وَ ما یَعْقِلُها إِلاَّ الْعالِمُون‏)؛[9]


اعتقادات عقلانی یك فرد شیعه
قرآن كریم، با همین بیانات نشان می ‌‌دهد كه هدف، «تحریك عقول» و «تنبیه قلوب» مردم است و این یك وظیفه‌ است كه:
(إِذا ذُكِّرُوا بِآیاتِ رَبِّهِمْ لَمْ یَخِرُّوا عَلَیْها صُمًّا وَ عُمْیانا)؛
یعنی از كمالات عبادالرّحمن این است كه با چشم و گوش بسته و به صورت كر و كور، روی مطالب نمی‌افتند.


حال یا منافقین هستند كه چنین كارهایی می ‌كنند و یا غرض و مَرضی دارند و یا انسان‌های نادان و ناآگاه هستند. و لذا منطق شیعه كه مكتبی محكم‌تر و عالی‌تر از آن نداریم، بر اساس عقل و نقل صحیح یعنی كتاب و سنّت استوار است و حقایق خودش را روی عقل، استوار می ‌كند. یعنی از اوّل شروع می‌ كند و توحید و نبوّت و امامت و معاد یعنی خداشناسی و پیغمبرشناسی و امام‌شناسی و معادشناسی و همه‌ی اینها را با بیان مطالب عقلی روشن می‌سازد كه اكنون مجال گفتن آنها نیست و مكرّراً هم گفته و هم نوشته شده و لذا با آنها شروع می ‌كند و تثبیت می ‌نماید تا اینكه می ‌رسد به مسئله‌ی امامت و ولایت آنگاه این حقیقت را با دلیل و برهان عقلی اثبات می ‌كند و اشخاص امامان (علیهم السلام) را هم با نقل صحیح معرّفی نموده تا به امام زمان ارواحنا له الفداء می‌ رسد كه خواستم اینجا به صورت اجمالی هم كه شده عرض كنم و بدانیم كه یك فرد شیعی باید تمام این اعتقادات خودش را بر اساس عقل استوار كند و بداند كه فردای قیامت با همین اعتقادات زندگی خواهیم كرد و همین عقاید وسیله‌ی حیات اَبدی ماست و باید هر انسان مسلمانی (مخصوصاًً شیعه) كه مكتبی عاقلانه و محقّقانه دارد، اینها را برای خودش حاضر و آماده كرده باشد و لذا این اعتقادات، می‌رسد به امام عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) با ادلّه‌ی نقلیّه‌ای كه قطع و یقین‌آور است ولی خوب باید هر كسی در حدّ‌ خودش اهل مطالعه باشد تا به مداركش برسد و اطمینان پیدا كند بطوری كه هم ولادت امام عصر ارواحنا له الفداء و هم امامت آن حضرت، و هم غیبت آن حضرت و هم طول عمر او و هم ظهور او را با مدارك متقن و مبانی اساسی، برای خودش اثبات كند و به این مسائل اعتقاد یقینی پیدا كند.


توحید پیش‌نیاز بحث در مسئله‌ی امام عصر (علیه السلام)
منتهی چیزی كه هست اینكه باید هر مسئله‌ای متفرّع بر مسئله‌ی قبلی باشد و این مطلب، مكرّراً هم عرض شده كه كسی كه بخواهد مثلاً در مسئله‌ی ولادت امام عصر(عجل الله تعالی فرجه الشریف) و یا امامت و طول عمر و غیبت آن حضرت بحث كند، باید حتماً بعد از گذشتن از مراحلِ اثبات توحید و نبوّت و اصل امامت باشد. و گر نه آن كسی كه اعتقاد به خداوند قدیر مطلق ندارد، حالا اگر بخواهیم برای او اثبات كنیم كه امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) غایب است و بیش از هزار سال عمر كرده و هیچ‌ گونه فتور و سستی در بدنش پیدا نشده بدیهی است كه اثبات چنین مطلبی برای چنین آدمی اصلاً‌ ممكن نیست! زیرا كسی كه اعتقادی به خدا و وحی و نبوّت ندارد اساساً بحث با او درباره‌ی امام زمان (علیه السلام) معنا ندارد و معقول نیست زیرا اعتقاد ما به مسائل مربوط به امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) بر اساس قدرت مطلقه‌ی پروردگار است و لذا ما پیش از همه چیز اعتقاد به این داریم كه قدرت مطلقه‌ای در عالم كار می‌كند به نام خدا و «الله جلّ‌جلاله» كه توانایی بر ایجاد همه چیز دارد و اوست كه یك فرد بشری را به نام امام زمان(علیه السلام) ایجاد كرده و برای او عمر طولانی مقدّر كرده و او را در پناه قدرت خودش محفوظ داشته است. هیچ‌كس نباید با یك آدم «دهری مسلك»[10] راجع به امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) بحث كند كه این بحث بی‌مورد خواهد بود و نتیجه‌ای نخواهد داشت و یا راجع به معراج پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)… با او بحث كند. این هم بحث نامعقولی خواهد بود زیرا همه‌ی اینها متفرّع بر اعتقاد به قدرت مطلقه‌ی پروردگار است. كه اوّلین اصل از اصول اعتقادی ما همین اصل است و با برهان عقلی آن را اثبات می‌كنیم تا به مسئله‌ی مهدویّت و امامت امام زمان (علیه السلام) می ‌رسیم.


اصالت مهدویّت در اسلام
حالا یكی از روشن‌ترین دلایل بر اینكه مسئله‌ی مهدویّت در اسلام، اساس و اصالت داشته و از زمان خود پیامبراكرم… (صلی الله علیه و آله و سلم) سخن از آن به میان آمده و به گوش مردم رسیده است همین است كه در هر زمانی افرادی به پا خاسته و مدّعی مهدویّت شده‌‌اند و گروهی هم به آنها گرویده‌اند، همین مطلب شاهد و گواه بر این است كه مسئله‌ی مهدویّت یك سابقه‌ی ذهنی در میان مسلمان‌ها داشته است و از این رو آن افراد ادّعا می ‌كرده‌اند كه همان «مهدی» كه پیامبراكرم(صلی الله علیه و آله و سلم)… وعده‌ی آمدن او را داده است من هستم و یك عدّه‌ای هم به او می‌گرویدند و اگر این مسئله اَصالت نداشت، اصلاً ادّعای مهدویّت لغو بود و كسی اعتنا به آن نمی‌كرد.


چرایی ولادت امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) قبل از ظهور آن حضرت
حال از جمله اشكالاتی كه مطرح می‌شود این است كه چرا خداوند، امام زمان ارواحنا له الفداء را قرن‌ها پیش از ظهورش خلق كرده است؟! آیا نمی‌شد كه چهل سال قبل از ظهورش او را خلق كند؟ چرا او قرن‌ها پیش آفریده شده و فایده‌اش چیست؟ این اشكال از آن جهت طرح می‌شود كه این افراد خیال می‌كنند فایده‌ی امام زمان «اروحنا له الفداء» تنها مسئله‌ی اصلاح عالم است از این جهت طبیعی است كه نزدیك زمان ظهورش باید متولّد شود نه اینكه هزار سال پیش از زمان ظهورش به دنیا بیاید.

.
در جواب عرض می‌شود تنها شأن و كار امام زمان ارواحنا له الفداء اصلاح كلّی جامعه‌ی بشری نیست بلكه این یكی از شئون آن حضرت است؛ شأن اصلی و كار اساسی آن حجّت عظیم‌الشّأن خدا، حفظ اساس نظام عالم امكان است.


در دعای عدیله می‌خوانیم:
«بِیُمْنِهِ رُزِقَ الْوَرَی وَ بِوُجُودِهِ ثَبَتَتِ الأرْضُ وَ السَّمَاء»؛[11]
روزی روزی‌خواران از كفِ با كفایت آن مجرای فیض الهی به آنها می‌رسد و آسمان و زمین به [بركت وجود مبارك] آن حضرت ثبات و بقاء دارد.


وجود اقدس «بقیّة الله الاعظم» نسبت به عالم امكان، مانند نسبت قلب است به بدن انسان! بدن به وسیله‌ی قلب زنده و منشأ آثار است، تمام عالم امكان نیز به تقدیر خدا از طریق افاضه‌ی امام عصر ارواحنا له الفداء زنده و منشأ آثار است و طبیعی است كه این ارتباط و وابستگی انحصار به زمان ظهور و اصلاح كلّی جامعه‌ی بشری ندارد و اصلاً در ظرف زمان نمی‌گنجد و یكی دیگر از اسرار تولّد امام زمان (علیه السلام) پیش از زمان ظهورش، اتمام حجّت بر بشر است یعنی اگر خدا امام عصر(علیه السلام) را قبلاً نمی‌آفرید و به دنیا نمی‌آورد، ممكن بود بشر بر خدا احتجاج كند و بگوید: اگر ما امام معصومی منصوب از جانب تو بر خود داشتیم، از او تبعیّت می‌كردیم و در اصلاح كلّی عالم با او همراه می‌شدیم و لذا خدا برای اتمام حجّت بر بشر و بستن راه عذر به روی او امام معصوم را خلق كرده و به دنیا آورده و در اختیارش گذاشته است ولی بشر تبعیّت از خودش نشان نداده بلكه به مخالفت او برخاسته است از این جهت خدا او را پس پرده‌ی غیبت برده كه از شرّ این بشر طاغی در امان باشد و صدمه‌ای به حافظ نظام عالم نرسد و لذا به قو ل خواجه نصیرالدّین طوسی:


«وُجودُه لطفٌ و تصرُّفُه لُطفٌ آخَر و عَدَمُهُ مِنَّا»؛[12]
امام وجودش [لطف الهی] است و تصرّفش [در عالم برای اصلاح كلّی جامعه‌ی بشری] لطف دیگری است.


منتهی علّت اینكه اكنون اقدام به اصلاح كلّی عالم نمی‌كند این است كه ما آمادگی برای تبعیّت از او نداریم و لذا لازم است كه امام در میان مردم از چشم‌ها غائب باشد زیرا اگر ظاهر شود، همین مردم او را می‌كشند همانطور كه پدران بزرگوارش را كشتند و چون او آخرین امام است اگر كشته شود، دیگر حجّتی در عالم نیست كه حافظ نظام عالم باشد و لذا او باید هم زنده باشد و هم غایب تا وقتی كه صلاحیّت برای بشر ایجاد شود و او ظهور كرده و اصلاح عالم بنماید.


مدّعیان مشاهده‌ی امام زمان (علیه السلام)
در آن نامه‌ای هم كه امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) به نائب آخر خود علیّ بن محمّد سَیْمُری مرقوم فرمود در آن نامه تذكّر داده است كه دیگر نائب خاصّی بعد از خودت معیّن نكن كه زمان غیبت كُبری شروع شده و دیگر من در میان مردم ظاهر نخواهم شد تا مدّت‌های طولانی بگذرد و دل‌ها قساوت پیدا كنند و شرایط برای ظهور من آماده گردد البتّه در زمان غیبت من افرادی پیدا می‌شوند كه ادّعای مشاهده و دیدن من می‌كنند ولی آنها كذّاب و مُفْتَری[13] هستند دروغگویانی كه از نسبت‌های بی‌اساس اجتناب نمی‌كنند ولی از طرفی هم می‌دانیم كه افرادی صالح و صادق و امین و مورد وثوق از علما و صلحا بوده‌اند كه امام را دیده و شرفیاب حضورش گشته‌اند و لذا برای جمع بین این دو مطلب توضیح داده و گفته‌اند آنجا كه فرموده است مدّعیان دیدن من كذّاب و مُفْتَری هستند، مقصود آن كسانی هستند كه ادّعای نیابت خاصّه از آن حضرت داشته‌اند! این ادّعا در زمان غیبت كبری دروغ و افترا است.


البتّه این را هم می‌دانیم كه آقایان فقها در زمان غیبت كبری مدّعی نیابت خاصّه نیستند بلكه آنها به دستور خودِ امام (علیه السلام) نیابت عامّه از آن حضرت دارند یعنی هر «فقیه جامع‌الشّرایطی» می ‌تواند مرجع دینی مردم باشد و وظایف و احكام عملی مردم را از كتاب و سنّت استنباط نموده و در اختیار مردم بگذارد البتّه همانطور كه عرض شد هستند افرادی از علما و صلحا كه قلبی صاف و پاك و منوّر دارند و بر اثر شدّت عشق و اشتیاقشان به زیارت امام (علیه السلام) این توفیق الهی نصیبشان گشته و حضوراً‌ مشرّف به زیارت آن حضرت شده‌اند.


تشرّف علّامه‌ی بحرالعلوم به محضر مبارك امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف)


حال اینجا بد نیست این قصّه را از «مرحوم محدّث نوری» صاحب كتاب «نجم‌الثّاقب» بشنویم آن بزرگوار در آن كتاب قریب به صد حكایت درباره‌ی كسانی كه توفیق تشرّف به زیارت امام عصر ارواحنا له الفداء یافته‌اند نقل كرده است.


از جمله اینكه «مرحوم ملّا زین العابدین سلماسی» كه خودش عالم بزرگواری بوده ولی از كثرت اعتقاد و اعتمادی كه به «مرحوم علّامه بحرالعلوم رضوان‌الله‌علیه» داشته خودش را در سفر و حضر[14] ملازم ایشان قرار داده و خدمتگزاری او را به عهده گرفته بود او نقل می‌كند: چند سالی كه در مكّه در خدمتشان بودم می‌دیدم او علی رغم اینكه از وطن و اهل و عیال دور است در مخارج و بذل و بخشش دستِ بازی دارد و من تعجّب كردم تا اینكه روزی دیدم كه چیزی در بساط نداریم و مخارج هم سنگین است و لذا عرض كردم: آقا! امروز چیزی نداریم! دیدم او سكوت كرد و چیزی نگفت و عادتش این بود كه هر روز صبح به مسجدالحرام می‌رفت و طواف نموده و بعد به اطاق مخصوص خودش بر می‌گشت و من برایش قلیان می‌بردم و سپس به اطاق عمومی می‌آمد كه مردم می‌آمدند و شاگردانش نیز از هر مذهبی برای استفاده از او به آنجا می‌آمدند و همان روزی كه من گفته بودم در بساطمان چیزی نیست و همه چیز تمام شده است او پس از اینكه از مسجد به اطاق مخصوص خودش برگشت و من برایش قلیان بردم، دیدم صدای كوبه‌ی درب بلند شد! من خواستم پشت در بروم دیدم خود آقا با عجله برخاست و پشت در رفت و در را باز كرد. من دیدم مرد جَلیل‌القدری از ناقه[15] پیاده شده و در مقابل در ایستاده است. با دعوتِ آقا به اطاق مخصوص آقا رفتند و نشستند. من دیدم كه سیّدبحرالعلوم خیلی مؤدّب در مقابل آن مرد نشسته و بسیار خضوع می‌كند، بطوری كه تا به حال ندیده‌ بودم كه ایشان در مقابل هیچ یك از عُلما، این چنین خضوع كند! با هم صحبت‌هایی داشتند كه من متوجّه آن صحبت‌ها نبودم، پس از مقداری صحبت كردن، آن مرد بزرگ برخاست و سیّد نیز جلو رفت و در را باز كرد و دست او را بوسید و این برای من خیلی تعجّب‌آور بود! پس از اینكه او سوار ناقه شد و رفت، سیّد برگشت و حواله‌ای به دست من داد و گفت: این را به كوه صفا ببر و آنجا صرّافی هست هر چه كه داد، همه را تحویل بگیر و بیاور. من هم به كوه صفا بردم و دیدم صرّاف در آنجا هست تحویل او دادم، او حواله را گرفت و خواند و بوسید و به من گفت: برو چند تا حمّال بیاور و من هم چند تا حمّال آوردم و كیسه‌های پولی را كه آنها توانایی حملش را نداشتند از صرّاف گرفتم و آوردم و تحویل سیّد دادم ولی هیبت سیّد، مانع از این بود كه بپرسم جریان چه بوده است و لذا رفتم تا از همان صرّاف بپرسم كه جریان چه بوده و لی آنجا كه رفتم، دیدم هیچ خبری نیست. نه مغازه‌‌ای هست و نه صرّافی! از كسی پرسیدم آیا اینجا صرّافی نیست؟ گفت: خیر اینجا ما نه صرّافی داریم و نه مغازه‌ای! من متوجّه شدم كه حواله از كجا بوده و سیّد چه ارتباط معنوی با مقام امامت و ولایت دارد.


گفتگوی سیّد بحرالعلوم با حضرت ولیّ‌عصر(عجل الله تعالی فرجه الشریف) در سرداب


و همچنین از جمله كسانی كه در سفر و حضر ملازم سیّد بحرالعلوم بوده سیّد مرتضی (خواهر زاده‌ی سیّد) بوده است از او نیز نقل شده كه گفته است: من در سامرّا با او همسفر و مراقبش بودم، او یك اطاق مخصوص برای خودش انتخاب كرده بود و آنجا تنها می ‌خوابید و من هم در اطاق مجاورش بودم كه اگر خدماتی ارجاع كند انجام دهم و هر شب نیز جمعیّتی به خدمت ایشان می‌آمدند و تا پاسی از شب می‌ماندند و از محضرشان استفاده می‌كردند. یك شب دیدم كه ایشان حالِ عادی ندارد و به سؤالات افرادی كه در محضرش بودند جواب‌های مختصر می‌داد كه زودتر بروند.
پس از اینكه همه رفتند، به من هم دستور دادكه به اطاق خودم بروم! من هم به اطاقم رفتم ولی در این فكر بودم كه چرا امشب، حال سیّد عادی نیست و لذا خوابم نمی‌برد. پس از لحظاتی برخاستم كه بروم و حالش را بپرسم ولی وقتی كه رفتم دیدم اطاقش بسته است چراغش روشن است ولی هیچكس درون اطاق نیست. صحن خانه را گشتم و ایشان را پیدا نكردم بدون كفش به صحن مطّهر عسكریّین (علیهم السلام) رفتم و دیدم آنجا هم خبری نیست به ایوانِ حرم مطهّر رفتم و دیدم درب حرم بسته است خیلی مضطرب شدم كه ایشان به كجا رفته است؟ لذا پا برهنه جلو رفتم تا به سرداب مطهّر رسیدم همان‌جا كه مكان غیبت امام عصر ارواحنا له الفداء بوده است و دیدم آنجا باز است،‌ چند پلّه كه پایین رفتم، صدای همهمه‌ای شنیدم، مثل اینكه كسی با كسی حرف می‌زند. امّا صحبت‌ها برایم مفهوم نبود. چند قدم پایین‌تر رفتم ناگهان صدای سیّد را شنیدم كه می‌گفت: سیّد مرتضی! اینجا چه می‌كنی؟! چرا از خانه بیرون آمدی؟! من همین‌طور كه حرف می‌زدم پایین رفتم تا اینكه به سطح سرداب رسیدم و دیدم سیّد رو به قبله ایستاده ولی كسی را نمی‌دیدم همانجا متوجّه شدم كه سیّدبحرالعلوم در این موقع شب در سرداب مطهّر با ولیّ عصر ارواحنا له‌الفداء راز و نیاز و گفتگو داشته‌اند. اینها همه نشان از پاكی و طهارت و صفای قلب افراد خاصّ موثّق می‌دهد.


چه خوش باشد كه بعد از انتظاری_
                                                     به امّیدی رسند امّیدواران _
جَمال الله شود از غیب طالع[16]_
                                                     پدیدار آید اندر بَزم یاران _
تو ای عدل خدا! آن داد خواهی_
                                                     بكن خونخواهی شاه شهیدان _
تو ای دست خدا! با شست قدرت_
                                                      بكش تیر از گلوی شیرخواران _
قدم در كربلا بگذار و بِستان_
                                                        سر پرخون ز دست نیزه‌داران _
خبر داری كه از سُمِّ ستوران_
                                                         دگر جسمی نماند از شهسواران؟ _


صَلَّی اللهُ عَلَیكَ یا مَولانا یا صاحِبَ الزَّمان یا بَقِیَّةَ الله صَلَّی اللهُ عَلَیْكَ وَ عَلی آبائِكَ الطَّیِّبینَ الطّاهِرینَ الْمَعْصُومینَ.
اللّهمّ صلّ علی محمّد و آل محمّد و عجّل فرجهم و ارزقنا معرفتهم و محبّتهم و شفاعتهم و وفّقنا لما تحبّ و ترضی واجعل خاتمة امرنا خیراً.
 
 


[1] ـ سوره‌ فرقان، آیه‌ی73.
[2] - بحارالانوار، ج 2، ص 105.
[3] - همان.
[4] - كافی، ج 1، ص 31.
[5] - اصول کافی ج۱ص۳۶.
[6] - نهج‌البلاغه، ص 43.
[7] - همان.
[8] - سوره‌ی انفال، آیه‌ی 22.
[9] - سوره‌ی عنكبوت، آیه‌ی 43.
[10] ـ ماتریالیست، بی‌خدا، طبیعت‌گرا.
[11] - مفاتیح الجنان، دعای عدیله كبیر، ص 422.
[12] - مهدی موعود، ص 408.
[13] ـ افترا زننده، نسبت ناروا دهنده.
[14] ـ حضور در وطن، مقابل سفر.
[15] ـ ماده شتر.
[16] ـ طلوع كننده.





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

سخنان حضرت فاطمه زهراء (سلام الله علیها)

حضرت فاطمه زهرا (علیها السلام ) در حدیثی فرمود : خدای متعال را گواه می گیرم که از پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) شنیدم می فرمود : علی بهترین کسی است که در میان شما به جا می نهم و او امام و جانشین بعد از من است ، و این دو فرزندم ( حسن و حسین ) و نُه نفر از صلب حسین امامان نیکوکارند که اگر از آنان پیروی کنید آنان را هدایتگران هدایت شده می یابید ، و اگر با آنان مخالفت ورزید قطعاً تا روز قیامت در میان شما اختلاف خواهد بود. فاطمة الزهراء بهجة قلب المصطفی صفحه 281 به نقل از عوالم العلوم و المعارف 11 ، 228 ؛ امام حسن مجتبی (علیه السلام) جان دل پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) (مولف مرحوم احمد رحمانی همدانی (رحمت الله علیه ) صفحه 145

ارزش اهل بیت (ع) و امامان (ع) ؛ حضرت زهرا (علیها السلام) نسبت به ارزشهای امامان معصوم (علیهم السلام) فرمود : ما اهل بیت رسول خدا (ص) وسیله ارتباط خدا با مخلوقاتیم ، ما برگزیدگان خداییم و جایگاه پاکیها ، ما دلیل های روشن خداییم و وارث پیامبران الهی.شرح ابن ابی الحدید جلد 16 صفحه 201 ، فرهنگ سخنان حضرت فاطمه علیها السلام (تالیف محمد دشتی) صفحه 24

اثبات امامت علی (ع) {هدایت تشریعی} ، یادآوری روایات رسول خدا (ص) : محمود بن لبید می گوید : پس از رحلت پیامبر (ص) ، فاطمه (علیها السلام) را در کنار قبر حضرت حمزه در اُحُد ، در حال عزاداری و گریه مشاهده کردم ، فرصت را غنیمت شمرده سئوال کردم : آیا برای امامت علی (ع) از سخنان رسول گرامی اسلام (ص) ، میتوان دلیلی آورد ؟ حضرت زهرا (علیها السلام) پاسخ داد : شگفتا ! آیا روز غدیر خم را فراموش کرده اید ؟ شنیدم که پیامبر گرامی اسلام فرمود : علی (ع) بهترین کسی است که او را جانشین خود در میان شما قرار می دهم.علی (ع) امام و خلیفه بعد از من است و دو فرزندم ، (حسن و حسین (علیهم السلام) )و نه نفر از فرزندان حسین (ع) پیشوایان و امامانی پاک و نیکند.اگر از آنها اطاعت کنید شما را هدایت خواهند نمود و اگر مخالفت ورزید ، تا روز قیامت بلای تفرقه و اختلاف در میان شما حاکم خواهد شد.پرسید بانوی من ! پس چرا امام علی (ع) سکوت کرد و حق خود را نگرفت ؟ حضرت زهرا (علیها السلام) پاسخ داد : رسول خدا (ص) فرمود : مَثَل امام ، مانند کعبه است ، مردم باید در اطراف آن طواف کنند ، نه آنکه کعبه دور مردم طواف نماید.سپس ادامه داد که : آگاه باش ، قسم به خدا ، اگر حق را به اهلش واگذار می کردند و از عترت رسول خدا (ص) اطاعت می نمودند دو نفر هم (درباره حکم خداوند) با یکدیگر اختلاف نمی کردند و امامت همان گونه که رسول خدا(ص) معرفی فرمود از علی (ع) تا حضرت قائم (عج) فرزند نهم امام حسین (ع) ، از جانشینی به جانشینی دیگر به ارث می رسید.اما (افسوس)کسی را مقدم داشتند که خدا او را کنار زده بود و کسی را کنار زدند که خدا او را مقدم داشت ، ره آورد بعث را انکار کردند و به بدعتها روی آوردند ، آنها هواپرستی و شهوت را برگزیدند و بر اساس رأی و نظر شخصی عمل کردند ، هلاکت و نابودی بر آنان باد.آیا نشنیدند کلام خدا را که فرمود : پروردگار تو خلق می کند آنچه را که می خواهد و اختیار تعیین امامت بدست اوست ؛ سوره قصص آیه 68 .آری شنیدند اما همان گونه که قرآن فرمود : (دیده بصیرت آنها کور و چشم دل آنها بی نور است ؛ سوره حج آیه 46 ) افسوس ، که سران سقیفه ، آرزوها و هوسهای خود را تحقّق بخشیدند و از مرگ و قیامت غافل ماندند ، خدا نابودشان گرداند و آنان را در کارهایشان گمراه کند ، ای پروردگار ! من به تو پناه می برم از کمی یاران پس از پیروزی و فراوانی آنان) فرهنگ سخنان حضرت فاطمه علیها السلام (تالیف محمد دشتی) صفحه 27 الی 28 ، بحارالانوار جلد 36 صفحه 353 ، احقاق الحق جلد 21 صفحه 26

کنیه و نام های حضرت زهرا (سلام الله علیها)

 

حضرت صدّیقه ‌ی كبریََ‌ (سلام الله علیها) دارای القاب فراوان از جمله : فاطمه، زهرا بتول ، عذرا، مباركه، حورای انسیّه و ... است.این‌ها لقب‌های تشریفاتی نیست كه تنها به منظور تجلیل و تكریم باشد، بلكه كاشف از واقعیّت‌هاست؛ یعنی هركدام از این اسم‌ها و لقب‌ها بُعدی از ابعاد وجودی آن ودیعه‌ی الهی را نشان می ‌دهد.

فاطمه است ؛ یعنی هم خودش منقطع از هر گونه پلیدی و ناپاكی است،هم جداكننده‌ ی انسان‌های محبّ از عذاب جهنّم است.

زهرا است ؛ یعنی درخشنده ‌ای است كه به نور او آسمان‌ها روشن گشته و بهشت از نور او خلق شده است .پدر گرامی ‌اش رسول خدا‌‌… (صلی الله علیه و آله و سلم) كه :

]وَ ما یَنْطِقُ عَنِ الْهَوَی*إنْ هُوَ إلاّ وَحْیٌ یُوحَی[؛سوره‌ ی نجم،آیات 3و4؛ جز از مجرای وحی سخن نمی ‌گوید و ... فرموده است : من هر وقت اشتیاق به بهشت پیدا می ‌كنم، زهراء (علیها السلام ) را می ‌بویم.    برگرفته از کتاب حبل متین شناخت ارکان دین ( شرح زیارت جامعه کبیره ) حضرت آیت الله سید محمد ضیاء آبادی

دانلود سخنرانی ها و روضه ها

دانلود روضه حضرت زهرا سلام الله علیها (آیت الله ضیاء آبادی )

دانلود سخنرانی حضرت آیت الله سید محمد ضیاء آبادی (شهادت حضرت فاطمه زهراء (علیها السلام )

دانلود سخنرانی حضرت حجت الاسلام والمسلمین شهید شیخ احمد کافی (ره) را با موضوعات (شرفیابی علامه بحرالعلوم خدمت حضرت مهدی (عج) ؛ قرائت حدیث کساء توسط مرحوم کافی (ره) ، روضه حضرت زهرا (س) ، شعر دسته جمعی ( ما در دو جهان ، فاطمه جان ، دل به تو بستیم محبان تو هستیم ....... ) .

احادیث در فضیلت تسبیح حضرت فاطمه (سلام الله علیها)

از امام صادق (علیه السلام ) نقل است که : (( هرکه تسبیحات فاطمه ی زهرا (علیها السلام ) را بگوید ، قطعاً خدا را فراوان ذکر کرده است )). مجمع البیان جلد 8 ذیل احزاب (33) : 42 و به نقل از آن ، بحارالانوار جلد 43 ، ترجمه کتاب (فاطِمَة الزَهراء مِنَ المَهدِ اِلیَ اللَّحد) تألیف مرحوم آیت الله سید محمد کاظم قزوینی (رضوان الله تعالی علیه) صفحه 286

از حضرت صادق (علیه السلام ) { روایت کرده است که فرمود : } هرکه شب را با تسبیح حضرت فاطمه علیها السلام بگذراند ، از مردان و زنانی به شمار می رود که خداوند را بسیار یاد می کنند. ترجمه سفینة البحار و مدینة الحکم و الاثار (محدث گرانقدر حاج شیخ عباس قمی رحمت الله علیه ) جلد 4  صفحه 166 )

الکافی : خداوند خداوند با چیزی بهتر از تسبیح حضرت فاطمه علیها السلام پرستش نشده است.  ترجمه سفینة البحار و مدینة الحکم و الاثار (محدث گرانقدر حاج شیخ عباس قمی رحمت الله علیه ) جلد 4  صفحه 166 )

امام صادق (ع) فرمودند : هرکس تسبیحات حضرت فاطمه زهراء (س) را بعد از نماز فریضه خود و قبل از آنکه حالت پاها را به هم بزند بجای آورد خداوند متعال در روز قیامت بهشت را بر او واجب می گرداند.  وسائل الشیعه جلد 6 صفحه 440 حدیث 8388 ، صحیفه فاطمیه صفحه 253

امام صادق (ع) { خطاب به یکی از اصحابش } فرمودند : ای ابا هارون ، همانا ما بچه های کوچک خود را همانطوری که به نماز امر می کنیم ، به تسبیحات حضرت فاطمه (س) نیز امر می کنیم ، پس ( حالا که ارزش آن را فهمیدی ) همواره آن را بجای آور ؛ چرا که هرکس آن را ملازمت کند ، از بدبختی و شقاوت رهایی می یابد. الکافی جلد 3 صفحه 343 حدیث 13 ، صحیفه فاطمیه صفحه 253

یکی از اصحاب امام صادق (ع) می گویند : به خاطر ضعف شنوایی خود ، خدمت امام صادق (ع) رسیدم ( و از او تقاضای درمان کردم ) ، امام (ع) فرمودند : ( تسبیحات حضرت فاطمه (س) را بسیار بجای آور).  بحارالانوار جلد 85 صفحه 334 حدیث 20 ، صحیفه فاطمیه صفحه 253

ناگفته نماند که این تسبیحات را حضرت رسول اکرم (ص) و او نیز از ناحیه حضرت جبرئیل امین (ع) و او نیز از ناحیه خداوند متعال برای حضرت فاطمه زهرا (س) هدیه آورده است و داستان آن در کتابهای حدیثی مختلف ذکر شده است و اما نحوه اتیان این تسبیحات مقدسه به شرح ذیل است :

اَللهُ اَکبَر { 34 مرتبه } ؛ الحَمدُلِله { 33 مرتبه } ؛ سُبحانَ اللهِ { 33 مرتبه } ، و در پایان مستحب است که یک مرتبه گفته شود : ( لَا اِلهَ اِلاَّ الله )

مجموعه ای در مورد حضرت فاطمه زهرا (س) { شامل : سخنان آن حضرت ، فضایل ، و....}

ماهنامه احادیث { ویژه نامه شهادت حضرت زهرا (س) }

دانلود کتاب ؛ حضرت فاطمه (علیها سلام ) الگویی برای همه { با فرمت pdf } از تالیفات آیت الله سید محمد ضیاء آبادی «مدظله العالی»

در این كتاب مطالبی پیرامون این موضوعات به چاپ رسیده است:

1- نژاد آسمانی حضرت زهرا (س)

2- فضائل و صفات حضرت زهرا (س)

3- شخصیت حضرت زهرا (س) در كلام خدا

4- نقش الگویی حضرت زهرا (س)

5- حضرت زهرا (س) و سیاست

6- حضرت زهرا (س) و شهادت


سخنان رسول الله (صل الله علیه و آله و سلم) به حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها)

رسولُ اللّه ِ صلى الله علیه و آله : إنّ فاطمةَ بَضْعةٌ مِنّی ، و هی نورُ عَیْنی ، و ثَمَرةُ فُؤادی ، یَسوؤنی ما ساءها ، و یَسُرُّنی ما سَرَّها ، و إنّها أوّلُ مَن یَلْحَقُنی مِن أهلِ بیتی .

پیامبر خدا صلى الله علیه و آله :همانا فاطمه پاره تن من است. او نور دیده و میوه دل من است. آنچه او را ناراحت كند، مرا نیز ناراحت مى كند و آنچه او را شاد سازد، مرا شاد مى سازد. او نخستین فرد از خاندان من است كه به من مى پیوندند. الأمالی للصدوق : 575 / 787 ، میزان الحکمة جلد 1 صفحه 309

رسولُ اللّه ِ صلى الله علیه و آله :ابنَتی فاطمةُ سیّدةُ نِساءِ العالَمینَ .

پیامبر خدا صلى الله علیه و آله :دخترم فاطمه، سرور زنان عالم است. بحار الأنوار : 43 / 22 / 13 ، میزان الحکمة جلد 1 صفحه 309  

پیامبر گرامی اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) : (( .... اگر نیکویی مجسّم می شد ، همانا فاطمه بود بلکه دخترم برتر از آن است.به راستی که دخترم ، فاطمه ، از نظر تبار و شرافت و بزرگواری بهترینِ اهل زمین است. فرائد السَّمطین ، جوینی شافعی ، جلد 2 صفحه 68 ؛ ترجمه کتاب (فاطِمَة الزَهراء مِنَ المَهدِ اِلیَ اللَّحد) تألیف مرحوم آیت الله سید محمد کاظم قزوینی (رضوان الله تعالی علیه) صفحه 254

 

از امام حسین بن علی (علیهما السلام ) از جدّش ، رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم ) ، نقل است که فرمودند : (( فاطمه شادمانی دل من است ، دو پسرش میوه ی قلب من و شویش نور چشمم و امامان از نسل او رازداران پروردگارم هستند و ریسمانی کشیده بین خدا و آفریدگانش که هرکه به آن چنگ زند ، نجات یابد و هرکه از آن سر باز زند ، به صورت فرو افتد )). فرائد السَّمطین ، جوینی شافعی ، جلد 2 صفحه 66 ؛ ترجمه کتاب (فاطِمَة الزَهراء مِنَ المَهدِ اِلیَ اللَّحد) تألیف مرحوم آیت الله سید محمد کاظم قزوینی (رضوان الله تعالی علیه) صفحه 254

حجاب و عفاف حضرت زهرا (سلام الله علیها)

از امام باقر (علیه السلام) نقل شده است : (( پس از وفات پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) کسی فاطمه ی زهرا (علیها السلام) را گشاده رو و خندان ندید تا آن که از دنیا رفت )) { کشف الغمّه ، علیّ بن عیسی اِربلی : ((مَا رُؤِیَتْ فَاطِمَةُ -عَلَیهَا السَّلامُ- ضَاحِكَةً مُسْتَبْشِرَةً مُنْذُ قُبِضَ رَسُولُ اللَّهِ -صلّی الله علیه و آله و سلّم- حتّی قُبِضَتْ)) }. در روایت دیگری آمده است که فقط روزی مختصر تبسّمی فرمود ( آن روز ، بر حسب روایت ، روزی بود که به فاطمه ی زهرا (علیها السلام) این بشارت داده شد که تابوتی ساخته شده است که در حمل اجساد مردگان بدن میّت را کاملاً می پوشاند.از آن جا که حضرتش راضی نبودند که پس از مرگ روی تخته ای حمل شوند که پیکرشان مشخّص باشد ، از شنیدن این مطلب مختصر تبسّمی فرمودند(مترجم).  ترجمه کتاب (فاطِمَة الزَهراء مِنَ المَهدِ اِلیَ اللَّحد) تألیف مرحوم آیت الله سید محمد کاظم قزوینی (رضوان الله تعالی علیه) صفحه 322

سید فضل الله راوندی در نوادر روایت کرده از امیرالمومنین (ع) که شخص نابینایی اذن خواست از حضرت فاطمه (س) که داخل خانه شود ، فاطمه (ع) خود را از او پنهان کرد ، پیغمبر خدا (ص) به فاطمه فرمود به چه سبب خود را پنهان کردی و حال آنکه این مرد نابینا نمی بیند تو را ، عرض کرد اگر او مرا نمی بیند من او را می بینم ، اگر در پرده نباشم استشمام رایحه من می نماید. پس حضرت فرمود : شهادت می دهم که تو پاره تن من میباشی.   منتهی الآمال ( شیخ عباس قمی ره ) جلد 1 صفحه 161

 

اختلاط زن و مرد و توسعه‌ی بی ‌پروایی


اگر پس از تحقّق رسالت حضرت محمّد (صلی الله علیه و آله و سلم) و ولایت حضرت علی (علیه السلام) آن خطابه‌ی شورانگیز حضرت فاطمه (علیها السلام ) در آن شرایط بسیار سنگین در مسجد مدینه در مجمع عمومی مهاجرین و انصار نبود، دشمنان خدا و دین خدا، با نقشه‌ های شیطانی خود اساس ولایت و رسالت را منهدم كرده بودند و تمام زحمات انبیاء و رسل (علیهم السلام) را بی‌ اثر و بی‌ ثمر ساخته بودند و پس از آن نیز اگر حسین فاطمه (علیهما السلام ) نبود كه با شهادت خود، دین در شرف انهدام را مستقیم گرداند و اگر چهارمین و پنجمین فرزندان فاطمه امام باقر و امام جعفر صادق (علیهما السلام ) نبودند كه با نهضت علمی خود، حقایق و معارف متروكه ‌ی دین را تبیین نموده و گسترش دهند و سرانجام اگر مهدی فاطمه عجّل الله تعالی فرجه الشّریف نبود كه جهان سراسر فرو رفته‌ ی در ظلم و كفر و الحاد را به دامن عدل و ایمان بیفكند، طبیعی است كه پایه‌ های ولایت و رسالت، به كلّی منهدم می ‌شد و نام و نشانی از دین خدا باقی نمی ‌ماند و نتیجتاً خلقت عالم، لغو و بی‌ه دف می‌ گردید.بنابراین واقعیّت عینی تاریخ اسلام و قرآن نشانگر صحّت صدور این جمله ‌ی پرمحتواست كه :
(یا اَحْمَدُ لَولاكَ لَما خَلَقْتُ الْاَفْلاك وَ لَو لا عَلِیٌّ لَما خَلَقْتُكَ وَ لو لا فاطِمَةُ لَما خَلَقْتُكُما)؛‌ {فاطمة الزّهراء بهجة قلب المصطفی ، صفحه 9 ، تألیف آقای رحمانی همدانی (ره) با ارائه ی سند }
ای احمد، اگر تو نبودی افلاك را خلق نمی ‌كردم و اگر علی نبود تو را خلق نمی‌ كردم و اگر فاطمه نبود شما دو نفر را هم خلق نمی ‌كردم!!
و البتّه توجّه داریم كه این به معنای افضلیّت فاطمه (علیها السلام) از پدر و همسرش نیست؛ بلكه به این معناست كه خداوند در عالم طبع، فاطمه (علیها السلام) را وسیله‌ی ابقاء شخصیّت آسمانی رسول خدا و امام امیرالمؤمنین علی (علیهما السلام) قرار داده است.

برداشت ناصحیح برخی از بانوان مسلمان


اینجا خالی از تناسب نیست كه عرض شود : خانم ‌هایی كه خیلی پروا از اختلاط با نامحرمان ندارند و بر حسب اقتضای وضع زمان، حضور در مجالس مردان و احیاناً سخنرانی در میان آنان را رمز روشنفكری و زن روز بودن می ‌پندارند و از طرفی هم می‌ خواهند رنگ اسلامی به كار خود بزنند، استناد به سخنرانی حضرت فاطمه(علیها السلام ) در مسجد مدینه در مجمع عمومی مهاجرین و انصار و همچنین سخنرانی عقیله‌ی بنی‌ هاشم حضرت زینب كبری (علیها السلام) در بازار كوفه و در مجلس شوم یزید در شام می ‌نمایند؛ در صورتی كه باید توجّه داشته باشند، سخنرانی حضرت صدّیقه (علیها السلام ) در مجمع مردان، در شرایط فوق‌العاده سنگینی انجام شد كه بنیان اسلام و قرآن ـ همانگونه كه عرض شد ـ در شرف فرو ریختن و انهدام بود. آن سخنرانی همچون ستونی محكم، زیر بنای اسلام و قرآن ایستاد و آن را از فرو ریختن نگه داشت. انسان‌های محقّق متتبّع، اگر شرایط زمان پس از رحلت رسول اكرم (صلی الله علیه و آله و سلم) را به خوبی در نظر بگیرند و بعد متن خطابه‌ی آن ودیعه‌ی الهی و یگانه ذخیره‌ی رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) را دقیقاً مورد مطالعه قرار دهند و منصفانه داوری كنند، اعتراف خواهند نمود، آن سخنرانی در آن شرایط، از اَوجَب واجبات بوده و اَحَدی هم جز شخص حضرت صدّیقه (علیها السلام ) نمی ‌توانسته از عهده‌ی این تكلیف واجب برآید.
حال ای بانوان مسلمان! شما با حضورتان در مجالس مردان و سخنرانی در میان آنان، كجای اسلام و قرآن را از فرو ریختن و ویران شدن نجات داده ‌اید. جز این كه بی ‌پروایی شما در اختلاط مرد و زن، روز به روز بر مفاسد جامعه‌ی اسلامی افزوده است و می ‌افزاید.

 کوثر معجزه ی پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) از تألیفات حضرت آیت الله سید محمد ضیاء آبادی صفحه 36





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


( کل صفحات : 306 )    1   2   3   4   5   6   7   ...   
درباره وبلاگ

وبلاگ اینترنتی احادیث در آبان ماه سال 1387 کار خود را رسما آغاز کرد ، وبلاگ اینترنتی احادیث وابسته به هیچ گروه یا سازمان و یا شخصیتی نیست و به طور مستقل فعالیت میکند.

هدف از ایجاد این پایگاه جهانی حدیثی ترویج احادیث معصومین (ع) در بین مسلمانان جهان است. سخنان معصومین (ع) زیبا و جذاب است و اگر گفتار و کلام ائمه اطهار (ع) به صورت ساده و روان در منابر و سخنرانی ها و پایگاه های اینترنتی اسلامی به طور مستمر به مردم عرضه شود ، مردم عاشق دین و عمل به دستورات دینی میگردند ، امام رضا (ع) نیز این سخن را در حدیثی بیان میفرمایند : خدا رحمت کند کسی را که این امر ولایت ما را زنده میسازد ، پرسیده شد امر شما چگونه زنده میشود ؟ فرمود علوم و معارف و احادیث ما را فرا گرفته و به دیگران بیاموزد زیرا مردم اگر با زیبایی های سخنان ما آشنا گردند از ما پیروی خواهند نمود. بحارالانوار جلد 2 صفحه 30

ضمناً کپی برداری از محتویات وبلاگ برای ترویج اندیشه های شیعی بلامانع می باشد.

التماس دعا

برای سلامتی و تعجیل در ظهور امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف صلوات
( اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّد )
مدیر وبلاگ : محب اهل بیت (ع)
صفحات جانبی
برچسبها
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :
 احادیث

  بانک سخنرانی های شهید شیخ احمد کافی (ره) پایگاه شهر
حدیث