وبلاگ احادیث
صلی الله علیک یا حضرت شاه ولایت یا امام المتقین یا علی بن ابیطالب علیه السلام

لَیلَةُ المَبیت

 سوره البقرة آیه 207 :  وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یَشْرِی نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ 


ترجمه : بعضى از مردم (با ایمان و فداكار، همچون على علیه السلام در" لیلة المبیت" به هنگام خفتن در جایگاه پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم)، جان خود را به خاطر خشنودى خدا می ‏فروشند ؛ و خداوند نسبت به بندگان مهربان است.


شان نزول:
مفسر معروف اهل تسنن" ثعلبى" می ‏گوید : هنگامى كه پیغمبر اسلام تصمیم گرفت مهاجرت كند براى اداى دِینهاى خود و تحویل دادن امانت هایى كه نزد او بود على (علیه السلام) را به جاى خویش قرار داد و شب هنگام كه می ‏خواست به سوى غار" ثَور" برود و مشركان اطراف خانه ی او را براى حمله به او محاصره كرده بودند دستور داد على (علیه السلام) در بستر او بخوابد و پارچه ی سبز رنگى (بُرد حَضرَمى) كه مخصوص خود پیغمبر بود روى خود بكشد در این هنگام خداوند به" جبرئیل" و" میكائیل" وحى فرستاد كه من بین شما برادرى ایجاد كردم و عمر یكى از شما را طولانی ‏تر قرار دادم كدام یك از شما حاضر است ایثار به نفس كند و زندگى دیگرى را بر خود مقدم دارد ؛ هیچ كدام حاضر نشدند. به آنها وحى شد اكنون على (علیه السلام) در بستر پیغمبر خوابیده و آماده شده جان خویش را فداى او سازد به زمین بروید و حافظ و نگهبان او باشید.


هنگامى كه جبرئیل بالاى سر و میكائیل پایین پاى على (علیه السلام) نشسته بودند جبرئیل می ‏گفت:" بَه بَه آفرین بر تو اى على! خداوند بواسطه تو بر فرشتگان مباهات می ‏كند".


در این هنگام آیه ی فوق نازل گردید و به همین دلیل آن شب تاریخى به نام" لَیلَةُ المَبیت " نامیده شده است.


" ابن عباس" می ‏گوید این آیه هنگامى كه پیغمبر از مشركان كناره گرفته بود و با ابوبكر به سوى غار می ‏رفت در باره على (علیه السلام) كه در بستر پیغمبر خوابیده بود نازل شد.
" ابو جعفر اسكافى" می ‏گوید: (همانطور كه" ابن ابى الحدید" در شرح نهج البلاغه جلد 3 صفحه 270 ذكر كرده است) جریان خوابیدن على (علیه السلام) در بستر پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) به تواتر ثابت شده و غیر از كسانى كه مسلمان نیستند و افراد سبك مغز آن را انكار نمی ‏كنند در جلد دوم" الغدیر" ذیل آیه مورد بحث (صفحه 48 به بعد) می ‏نویسد:" غزالى" در كتاب" احیاء العلوم" جلد سوم صفحه 238 و" گنجى" در كتاب" كفایة الطالب" صفحه 114 و" صفورى" در" نزهة المجالس" جلد دوم صفحه 209 و ابن" صباغ مالكى" در كتاب" الفصول المهمة" صفحه 33،" سبط ابن جوزى حنفى" در" تذكرة الخواص" صفحه 21" شبلنجى" در" نور الأبصار" صفحه 86 و احمد در" مسند" جلد یك صفحه 348 و" تاریخ طبرى" جلد دوم صفحه 99 تا 101 و" ابن هشام" در" سیرة" جلد دوم صفحه 291 و" حلبى" در" سیره" خود و" تاریخ یعقوبى" جلد دوم صفحه 29 جریان" لَیلَةُ المَبیت" را نقل كرده ‏اند.


 تفسیر

 فداكارى بزرگ در شب تاریخى هجرت‏


گرچه آیه فوق همان طور كه در شأن نزول آن ذكر شد، مربوط به ماجراى هجرت پیغمبر اكرم (صلی الله علیه و آله و سلم) و فداكارى على (علیه السلام) و خوابیدن او در بستر آن حضرت نازل شده، ولى همچون سایر آیات قرآن، مفهوم و محتواى كلى و عمومى دارد. و در واقع نقطه مقابل چیزى است كه در آیات قبل در مورد منافقان وارد شده بود.
می ‏فرماید:" از میان مردم كسانى هستند كه جان خود را در برابر خشنودى خدا می ‏فروشند، و خداوند نسبت به بندگانش مهربان است" (وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یَشْرِی نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ).
آن گروه مردمى خودخواه و خودپسند و لجوج و معاند بودند كه از راه نفاق در بین مردم آبرویى كسب می ‏كردند ، و در ظاهر خود را مؤمن و خیرخواه نشان می ‏دادند، اما كردارشان پرده از روى گفتارشان بر می ‏داشت چرا كه جز فساد در زمین و نابود كردن حرث و نسل كار دیگرى نداشتند.
ولى این گروه تنها با خدا معامله می ‏كنند و هر چه دارند حتى جان خود را به او می ‏فروشند و جز رضا و خشنودى او چیزى خریدار نیستند. و با فداكارى و ایثار آنهاست كه امر دین و دنیا اصلاح و حق زنده و پایدار می ‏شود و زندگى انسان گوارا و درخت اسلام بارور می ‏گردد.


جمله " وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ" كه در حقیقت نقطه مقابل چیزى است كه در آیات قبل درباره منافقان مُفسِد فِى الاَرضِ آمده بود" فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ وَ لَبِئْسَ الْمِهادُ" ممكن است اشاره به این باشد كه خداوند در عین اینكه بخشنده جان به انسان است همان را خریدارى می ‏كند و بالاترین بها را كه همان خشنودى خویش است به انسان می ‏پردازد.


قابل توجه اینكه فروشنده" انسان" و خریدار خدا و متاع "جان" و بهاى معامله خشنودى ذات پاك اوست. در حالى كه در موارد دیگرى بهاى این گونه معاملات را بهشت جاویدان و نجات از دوزخ ذكر كرده است مثلا می ‏فرماید: إِنَّ اللَّهَ اشْتَرى‏ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ أَنْفُسَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ یُقاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ فَیَقْتُلُونَ وَ یُقْتَلُونَ،" خدا از مؤمنان جانها و مال هایشان را خریدارى می كند كه بهشت از آنِ آنها باشد، در راه خدا پیكار می ‏كنند می ‏كشند و كشته می ‏شوند" «سوره توبه، آیه 111» و شاید به همین جهت است كه آیه مورد بحث با كلمه" مِن" تبعیضیه (وَ مِنَ النَّاسِ) شروع شده یعنى تنها بعضى از مردم هستند كه قادرند به این كار فوق العاده‏ دست زنند، و تنها بهایى را كه براى ایثار جان طالب باشند، همان خشنودى خدا بوده باشد، ولى در آیه 111 سوره ی توبه كه در بالا آوردیم همه مؤمنان به معامله با خدا، در برابر بهشت جاویدان دعوت شده ‏اند.
این احتمال نیز در تفسیر جمله" وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ" و تناسب آن با آغاز آیه وجود دارد كه می ‏خواهد این حقیقت را روشن سازد كه وجود این چنین افراد وفادار و ایثارگر در میان مردم، از رأفت و مهربانى خدا نسبت به بندگانش سرچشمه گرفته، زیرا اگر چنین انسان هاى از خود گذشته در جوامع انسانى وجود نداشته باشند، اركان دین و اجتماع فرو می ‏ریزد، ولى خداوند مهربان با این دوستان ایثارگر خود، جلو خرابكارى دشمنان را می ‏گیرد.
به هر حال این آیه با توجه به شأن نزولى كه مشروحا گفته شد، یكى از بزرگترین فضایل على (علیه السلام) است كه در اكثر منابع اسلامى آمده، و به قدرى چشمگیر است كه معاویه، به خاطر دشمنى خاصى كه با على (علیه السلام) داشت طبق روایتى چنان از این فضیلت ناراحت بود كه" سَمُرَة بن جُندَب" را با چهارصد هزار درهم تطمیع كرد كه بگوید این آیه در باره عَبدُ الرَّحمن بن مُلجَم، قاتل على (علیه السلام) (طبق حدیث مجعولى) نازل شده، و آن منافق جنایت پیشه نیز چنین كرد، ولى همان طور كه انتظار می ‏رفت حتى یك نفر این حدیث مجعول را نپذیرفت « داستان این معامله را" ابن ابى الحدید" در شرح" نهج البلاغه" جلد 4، صفحه 73 نقل كرده است »

تفسیر نمونه جلد 2 صفحه 77 الی 80


سوره البقرة آیه 207 :  وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یَشْرِی نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ 


ترجمه : بعضى از مردم { با ایمان و فداكار، همچون على علیه السلام در" لیلة المبیت" به هنگام خفتن در جایگاه پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) } جان خود را به خاطر خشنودى خدا می ‏فروشند ؛ و خداوند نسبت به بندگان مهربان است.

امام سجاد (علیه السلام) : پیرامونِ آیه ی 207 سوره بقره { بعضى از مردم جانِ خود را به خاطر خشنودى خدا می ‏فروشند } فرمود : این آیه در شأنِ حضرت علی (علیه السلام) هنگامی که در( لَیلَةُ المَبیت ) به جایِ پیامبر در بسترِ ایشان خوابید ، نازل شده است. تفسیر برهان جلد 2 صفحه 200

در تفسیر عیّاشی از امام باقر (علیه السلام) روایت آمده که پیرامونِ این آیه فرمود : ( این آیه ی درباره ی علی ابن ابیطالب (علیه السلام) نازل شده که جانش را برایِ خدا و پیامبر فدا نمود ؛ در آن زمان که کفّارِ قریش به دنبالِ پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بودند ، به جایِ ایشان در بستر خوابید. تفسیر برهان جلد 2 صفحه 201

ابن شهر آشوب در کتاب مناقب گفته خداوند این آیه را هنگامی که علی (علیه السلام) در بسترِ پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) خوابید ، در شأنِ ایشان نازل فرمود.و این مطلب را از راویانِ متعددّی نقل نموده که همه متّفق القول برآنند که این آیه درباره ی علی (علیه السلام) ما بین مکّه و مدینه هنگامی که در بسترِ پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) خوابید ، نازل شد.   تفسیر برهان جلد 2 صفحه 202

در تفسیر قمّی در معنیِ آیه وارد شده که منظورِ آیه امیرالمومنین است و معنیِ ( جان خود را می فروشند ) یعنی بذلِ جان می کنند.

در نهج البیان از امام باقر (علیه السلام) و امام صادق (علیه السلام) روایت آمده که این آیه در شأنِ حضرت علی (علیه السلام) آن هنگام که در بسترِ رسول ِ خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) خوابید ، وارد شده است و قصه از این قرار بود که قریش هم قسم شدند تا از هر قبیله یک نفر جمع شده و شبانه به منزلِ پیغمبر ریخته و هر یک از آنها یک ضربت بزنند و پیغمبر را به قتل برسانند و به این ترتیب خون آن حضرت میان قبیله های عرب منتشر شده ، بنی هاشم توانائی انتقام و طلب خون او را نداشته باشند. جبرئیل نازل شد و به پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) خبر داد و دستور داد پسر عمویِ او علی (علیه السلام) به جای او در فراش آن حضرت بخوابد و خود به سویِ مدینه هجرت فرماید. حضرت هم چنین کرد. وقتی جوانان براساس معاهده و قرارِ خود به دنبالِ پیامبر آمدند و به خانه ریختند ، علی (علیه السلام) را بجایِ آن حضرت خفته دیدند که در بسترِ حضرت است. در حالی که نا امید و متضرّر شده بودند برگشتند. و خداوند پیغمبرش را از شر و مکر آنها نجات داد.  تفسیر برهان جلد 2 صفحه 202  الی 203

حکیم بن جبیر می گوید ، علی بن حسین (علیهِمالسلام) فرمود (( نخستین کسی که جانش را با خداوند معامله کرد ، علی (علیه السلام) بود))  تفسیر برهان جلد 2 صفحه 203





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
پنجشنبه 27 آبان 1395 :: نویسنده : محب اهل بیت (ع)


نشانه‌
های مؤمن راستین


نمازهای شبانه‌
روزی ما دو قسم است: فرائض و نوافل.


فرائض همان نمازهای پنجگانه است كه در پنج وقت انجام می‌دهیم و مجموعاً 17 ركعت است، دو ركعت نماز صبح، چهار ركعت نماز ظهر، چهار ركعت نماز عصر، سه ركعت نماز مغرب و چهار ركعت نماز عشاء جمعاً می‌شود 17 ركعت.


نوافل یعنی نمازهای مستحبّی شبانه‌
روزی دو برابر فرائض یعنی 34 ركعت است، دو ركعت نافله‌ی صبح قبل از فریضه، هشت ركعت نافله‌ی ظهر قبل از فریضه، هشت ركعت نافله‌ی عصر قبل از فریضه، چهار ركعت نافله‌ی مغرب بعد از فریضه و دو ركعت نافله‌ی عشاء نشسته بعد از فریضه و بعد از نیمه شب هشت ركعت نافله‌ی شب، دو ركعت نافله‌ی شَفْع و یك ركعت نافله‌ی وَتْر كه جمعاً می ‌شود 34 ركعت دو برابر فرائض كه 17 ركعت بود و جمع فرائض و نوافل شبانه ‌روزی می ‌شود 51 ركعت كه در حدیث منقول از حضرت امام حسن عسكری (علیه السلام) از علامات پنجگانه‌ی مؤمن به حساب آمده و فرموده است:


(عَلاماتُ الْمُؤمِنِ خَمْسٌ صَلاةُ الاِحْدَی وَ خَمْسِینَ وَ زِیارَةُ الاَرْبَعینَ وَ التَّخَتُّمُ فِی الیَمِینِ وَ تَعْفِیرُ الْجَبِینِ وَ الْجَهْرُ بِبِسمِ اللهِ الرَّحمن الرَّحیم)؛[بحارالانوار،جلد82 ،صفحه‌ی75.]


علامات و نشانه‌های مؤمن[شیعه] پنج چیز است: 1ـ پنجاه و یك ركعت نماز [در شبانه
‌روز].2ـ زیارت [امام حسین (علیه السلام) در روز] اربعین 3ـ انگشتر به دست راست كردن 4ـ پیشانی را در سجده بر خاك نهادن 5 ـ [در نماز] بسم الله الرّحمن الرّحیم را بلند گفتن.


از جمله شعائر ما شیعه‌ی امامیّه بلند گفتن «بسم الله الرّحمن الرّحیم» در قرائت نماز است، حتّی در نماز ظهر و عصر كه اِخفات در قرائت یعنی آهسته خواندن قرائت واجب است، در فقه ما بلند گفتن «بسم الله الرّحمن الرّحیم» مستحبّ است. در مذاهب مخالف ما در قرائت نماز یا «بسم الله الرّحمن الرّحیم» را نمی‌گویند و یا آهسته می‌گویند.
شعار دیگر ما این است كه در سجده پیشانی را روی خاك می
‌گذاریم و در غیر این صورت نماز را باطل می ‌دانیم و دیگر از شعائر ما انگشتر به انگشت دست راست داشتن است و امام سیّدالشّهداء (علیه السلام)  را در روز اربعین زیارت نمودن و پنجمین شعار و علامت شیعه تقیّد به خواندن پنجاه و یك ركعت نماز در هر شبانه‌ روز كه گفتیم مجموعه‌ی 17 ركعت فریضه و 34 ركعت نافله است.
 

 برگرفته از فرمایشات حضرت آیت الله سید محمد ضیاء آبادی ( کتاب نماز رمز پرواز صفحه 126 الی 127 )


 





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

 

زیارت اربعین از نشانه های مومن است

در التهذیب از ابا محمد العسکری (علیه السلام) روایت شده که فرمود :

وَ رُوِیَ عَنْ أَبِی مُحَمَّدٍ الْحَسَنِ الْعَسْكَرِیِّ علیه السلام أَنَّهُ قَالَ : عَلَامَاتُ‏ الْمُؤْمِنِ‏ خَمْسٌ‏ صَلَاةُ الإِحدَی الْخَمْسِینَ وَ زِیَارَةُ الْأَرْبَعِینَ وَ التَّخَتُّمُ فِی الْیَمِینِ وَ تَعْفِیرُ الْجَبِینِ وَ الْجَهْرُ بِبِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیم‏ .

نشانه های مؤمن پنج چیز است : پنجاه و یک رکعت نماز و زیارت اربعین و انگشتر در دست راست و پیشانی بر خاک نهادن و بلند گفتن بسم الله الرحمن الرحیم.

در کتاب مصباح المتهج
ّد از ابا محمد العسکری علیه السلام روایت می کنند که فرمود : نشانه های مومن پنج چیز است : پنجاه و یک رکعت نماز و زیارت اربعین و انگشتر در دست راست و پیشانی بر خاک نهادن و بلند گفتن بسم الله الرحمن الرحیم.

مقصود از پنجاه و یک رکعت نماز ؛ نمازهای پنج گانه ی واجب با نافله های آنها است.

مقصود از زیارت اربعین ، زیارت مرقد امام حسین علیه السلام در روز بیستم ماه صفر که مشهور به روز اربعین است ، می باشد.

منظور از پیشانی بر خاک نهادن ، سجده بر خاک است.

منظور از بلند گفتن بسم الله الرحمن الرحیم ، بلند گفتن آن هم در نمازهایی است که بلند می خوانیم (صبح ، مغرب ، عشاء) و هم در نمازهایی است که آرام می خوانیم (ظهر و عصر).

برگرفته از کتاب
ترجمه زندگانی امام حسن عسکری علیه السلام از ولادت تا شهادت از تالیفات مرحومه علامه سید محمد کاظم قزوینی (ره) صفحه 303

 





نوع مطلب : حکایات آموزنده، 
برچسب ها : اربعین،
لینک های مرتبط :

دعای حضرت امام جعفر صادق (علیه السلام) برای زائران امام حسین (علیه السلام)

وَ بِهَذَا الْإِسْنَادِ عَنْ مُوسَى بْنِ عُمَرَ عَنْ حَسَّانَ الْبَصْرِیِّ عَنْ مُعَاوِیَةَ بْنِ وَهْبٍ قَالَ‏ اسْتَأْذَنْتُ عَلَى أَبِی عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام فَقِیلَ لِی ادْخُلْ فَدَخَلْتُ فَوَجَدْتُهُ فِی مُصَلَّاهُ فِی بَیْتِهِ فَجَلَسْتُ حَتَّى قَضَى صَلَاتَهُ فَسَمِعْتُهُ یُنَاجِی رَبَّهُ وَ هُوَ یَقُولُ :

اللَّهُمَّ یَا مَنْ‏ خَصَّنَا بِالْكَرَامَةِ وَ وَعَدَنَا بِالشَّفَاعَةِ وَ خَصَّنَا بِالْوَصِیَّةِ وَ أَعْطَانَا عِلْمَ مَا مَضَى وَ عِلْمَ مَا بَقِیَ- وَ جَعَلَ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْنَا اغْفِرْ لِی وَ لِإِخْوَانِی وَ زُوَّارِ قَبْرِ أَبِیَ الْحُسَیْنِ الَّذِینَ أَنْفَقُوا أَمْوَالَهُمْ وَ أَشْخَصُوا أَبْدَانَهُمْ رَغْبَةً فِی بِرِّنَا وَ رَجَاءً لِمَا عِنْدَكَ فِی صِلَتِنَا وَ سُرُوراً أَدْخَلُوهُ عَلَى نَبِیِّكَ وَ إِجَابَةً مِنْهُمْ لِأَمْرِنَا وَ غَیْظاً أَدْخَلُوهُ عَلَى عَدُوِّنَا- أَرَادُوا بِذَلِكَ رِضَاكَ فَكَافِهِمْ عَنَّا بِالرِّضْوَانِ وَ اكْلَأْهُمْ بِاللَّیْلِ وَ النَّهَارِ وَ اخْلُفْ‏ عَلَى أَهَالِیهِمْ وَ أَوْلَادِهِمُ الَّذِینَ خُلِّفُوا بِأَحْسَنِ الْخَلَفِ وَ اصْحَبْهُمْ وَ اكْفِهِمْ شَرَّ كُلِّ جَبَّارٍ عَنِیدٍ وَ كُلِّ ضَعِیفٍ مِنْ خَلْقِكَ وَ شَدِیدٍ وَ شَرَّ شَیَاطِینِ الْإِنْسِ وَ الْجِنِّ وَ أَعْطِهِمْ أَفْضَلَ مَا أَمَّلُوا مِنْكَ فِی غُرْبَتِهِمْ عَنْ أَوْطَانِهِمْ وَ مَا آثَرُونَا بِهِ عَلَى أَبْنَائِهِمْ وَ أَهَالِیهِمْ وَ قَرَابَاتِهِمْ.

 اللَّهُمَّ إِنَّ أَعْدَاءَنَا عَابُوا عَلَیْهِمْ بِخُرُوجِهِمْ فَلَمْ یَنْهَهُمْ ذَلِكَ عَنِ الشُّخُوصِ إِلَیْنَا- خِلَافاً مِنْهُمْ عَلَى مَنْ خَالَفَنَا فَارْحَمْ تِلْكَ الْوُجُوهَ الَّتِی غَیَّرَتْهَا الشَّمْسُ وَ ارْحَمْ تِلْكَ الْخُدُودَ الَّتِی تَتَقَلَّبُ عَلَى حَضْرَةِ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَیْنِ علیه السلام وَ ارْحَمْ تِلْكَ الْأَعْیُنَ الَّتِی جَرَتْ دُمُوعُهَا رَحْمَةً لَنَا وَ ارْحَمْ تِلْكَ الْقُلُوبَ الَّتِی جَزِعَتْ وَ احْتَرَقَتْ لَنَا وَ ارْحَمْ تِلْكَ الصَّرْخَةَ الَّتِی كَانَتْ لَنَا اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْتَوْدِعُكَ تِلْكَ الْأَبْدَانَ وَ تِلْكَ الْأَنْفُسَ حَتَّى تُوَفِّیَهُمْ عَلَى الْحَوْضِ یَوْمَ الْعَطَشِ الْأَكْبَرِ.

 فَمَا زَالَ یَدْعُو وَ هُوَ سَاجِدٌ بِهَذَا الدُّعَاءِ فَلَمَّا انْصَرَفَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ لَوْ أَنَّ هَذَا الَّذِی سَمِعْتُ مِنْكَ كَانَ لِمَنْ لَا یَعْرِفُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ لَظَنَنْتُ أَنَّ النَّارَ لَا تَطْعَمُ مِنْهُ شَیْئاً أَبَداً وَ اللَّهِ لَقَدْ تَمَنَّیْتُ أَنِّی كُنْتُ زُرْتُهُ وَ لَمْ أَحُجَّ فَقَالَ لِی مَا أَقْرَبَكَ مِنْهُ فَمَا الَّذِی یَمْنَعُكَ مِنْ زِیَارَتِهِ ثُمَّ قَالَ یَا مُعَاوِیَةُ لِمَ تَدَعُ ذَلِكَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ لَمْ أَرَ أَنَّ الْأَمْرَ یَبْلُغُ هَذَا كُلَّهُ فَقَالَ یَا مُعَاوِیَةُ مَنْ یَدْعُو لِزُوَّارِهِ فِی السَّمَاءِ أَكْثَرُ مِمَّنْ یَدْعُو لَهُمْ فِی الْأَرْضِ‏ وَ حَدَّثَنِی مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جَعْفَرٍ الْحِمْیَرِیُّ عَنْ أَبِیهِ عَنْ عَلِیِّ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ سَالِمٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَمَّادٍ الْبَصْرِیِّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْأَصَمِّ عَنْ مُعَاوِیَةَ بْنِ وَهْبٍ قَالَ‏ اسْتَأْذَنْتُ عَلَى أَبِی عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام وَ ذَكَرَ مِثْلَه‏.

معاویة بن وهب گفت : (( اجازه خواستم که بر امام صادق (علیه السلام) وارد شوم ، به من گفته شد : داخل شو. پس داخل شدم و آن حضرت را در محلّ نماز او در خانه اش یافتم. پس نشستم تا آن حضرت نمازش را به پایان رساند. شنیدم که آن حضرت با پروردگارش راز و نیاز می نمود و می فرمود :

خداوندا ! ای کسی که به ما کرامت مخصوصی عطا فرموده و به ما وعده ی شفاعت دادی و ما را به جانشینی پیغمبرو به امامت ، مخصوص نموده و علم به گذشته و علم به آینده را به ما دادی و دلهای بعضی از مردم را محب و دوستدار ما قرار دادی ، من و برادران و زایران قبر پدرم حسین (علیه السلام) را بیامرز ، آنها که به خاطر میل و رغبت به نیکی نسبت به ما و امید به ثوابی که برای این نیکی قرار دادی و به خاطر شاد نمودن پیغمبرت (صلی الله علیه و آله و سلم) و اجابت امر ما و خشمگین کردن دشمن ما ، اموال خود را انفاق و بدنهای خویش را در راه سفر به زحمت انداختند و در این کار ، تنها رضای تو را طلب نمودند ، پس پاداش و جزای آنها را از جانب ما ، رضوان قرار ده و آنها را شب و روز حفظ نما و به خانواده ها و فرزندانشان - که آنها را ترک نمودند - بهترین عوض را عنایت بفرما؛ و با آنها همدم و ملازم باش و آنها را از شرّ هر ستمگر ستیزه جو و هر ضعیف و نیرومندی از میان آفریدگانت و از بدی شیطانهای انس و جن کفایت نما و بهترین چیزی که در غربت از وطنهایشان از تو آرزو دارند به آنها عطا بفرما و نیز بهتر از مخارج سفری که با آن ، ما را بر پسران و خانواده ها و نزدیکانشان مقدّم داشتند به آنها عطا بفرما.

خداوندا ! دشمنان ما ، به سبب حرکت آنها ( برای زیارت ) از آنها انتقاد نمودند و آن انتقاد ، آنها را از حرکت به سوی ما باز نداشت و آنها به این طریق میخواستند با مخالفان ما مخالفت کنند ، پس به آن چهره هایی که خورشید آنها را تغییر داده ، رحم نما و به آن گونه هایی که در پیشگاه ابی عبدالله حسین (علیه السلام) از این رو به آن رو می شوند ، رحم بفرما و به آن دیدگانی که اشکهایش به خاطر دلسوزی و مهربانی نسبت به ما جاری شد ، رحم بفرما و به آن قلبهایی که برای ما بیتابی نمود و آتش گرفت ، رحم نما و به آن فریادی که برای ما بود ، رحم بفرما.

خداوندا ! من ، آن بدنها و آن روحها را به تو می سپارم تا آنها را در بزرگترین روز تشنگی ( یعنی قیامت ) ، به کنار حوض برسانی.

و آن حضرت پیوسته - در حال سجده - این دعا را می خواند ، از این رو هنگامی که برگشت ( یعنی از محل نماز خود و اشتغال به نماز و دعا بازگشت ) عرض کردم : جانم به فدایت ! اگر این دعایی را که از تو شنیدم ، برای شخصی می نمودی که خداوند عزّوجلّ را نمی شناخت ، گمان می کردم که آتش هرگز به او اصابت نمی کند (یعنی تا چه برسد به شخصی که خداشناس هم باشد ) به خداوند متعال سوگند ! من آرزو کردم که آن حضرت را زیارت کرده بودم و حج به جا نیاورده بودم. آنگاه آن حضرت به من فرمود : چقدر تو به آن بزرگوار نزدیک هستی ! چه چیز تو را از زیارت امام حسین (علیه السلام) باز میدارد ؟

سپس فرمود : ( ای معاویه ! چرا زیارت آن حضرت را ترک می کنی ؟ عرض کردم ! جانم به قربانت ! فکر نمی کردم که زیارت آن بزرگوار این همه اهمیّت داشته باشد! حضرت فرمود : ای معاویه ! آنها که در آسمان برای زوّار آن بزرگوار دعا می کنند ، بیش از کسانی هستند که در زمین برای آنها دعا می نمایند).

حدیث فوق به طریق دیگری نیز روایت شده است.

کامِلُ الزیارات ابن قولویه قمی (رضوان الله تعالی علیه) ترجمه امیر وکیلیان صفحه 262 الی 264

 



نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


( کل صفحات : 305 )    1   2   3   4   5   6   7   ...   
درباره وبلاگ

وبلاگ اینترنتی احادیث در آبان ماه سال 1387 کار خود را رسما آغاز کرد ، وبلاگ اینترنتی احادیث وابسته به هیچ گروه یا سازمان و یا شخصیتی نیست و به طور مستقل فعالیت میکند.

هدف از ایجاد این پایگاه جهانی حدیثی ترویج احادیث معصومین (ع) در بین مسلمانان جهان است. سخنان معصومین (ع) زیبا و جذاب است و اگر گفتار و کلام ائمه اطهار (ع) به صورت ساده و روان در منابر و سخنرانی ها و پایگاه های اینترنتی اسلامی به طور مستمر به مردم عرضه شود ، مردم عاشق دین و عمل به دستورات دینی میگردند ، امام رضا (ع) نیز این سخن را در حدیثی بیان میفرمایند : خدا رحمت کند کسی را که این امر ولایت ما را زنده میسازد ، پرسیده شد امر شما چگونه زنده میشود ؟ فرمود علوم و معارف و احادیث ما را فرا گرفته و به دیگران بیاموزد زیرا مردم اگر با زیبایی های سخنان ما آشنا گردند از ما پیروی خواهند نمود. بحارالانوار جلد 2 صفحه 30

ضمناً کپی برداری از محتویات وبلاگ برای ترویج اندیشه های شیعی بلامانع می باشد.

التماس دعا

برای سلامتی و تعجیل در ظهور امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف صلوات
( اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّد )
مدیر وبلاگ : محب اهل بیت (ع)
صفحات جانبی
برچسبها
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :
 احادیث

  بانک سخنرانی های شهید شیخ احمد کافی (ره) پایگاه شهر
حدیث